Rauðir pennar

						sín um vöxt og viðleitni og kröfur til þjóðfélagsins um

starfsskilyrði.

Það verður saga um æskulýð, sem hóf upp merkið á

eigin ábyrgð, hvattur og knúinn hinni almennu þenslu

þjóðfélagsins, sem jafnframt verður i reyndinni viður-

kenning á kröfum æskulýðsins um vöxt og viðgang,

um fegurra líf og frjórra.

Það verður saga um islenzka alþýðuæsku, samtök henn-

ar, vilja og getu, æsku, sem hækkaði sjálfsþroskakröf-

urnar og gekk til starfa, um leið og þjóðfélagið kallaði

á kraftana og veitti þeim svigrúm til verka.

Og hvenær hefir alþýðuæskan látið á sér standa, er

hún hefir orðið slíks vör?

En þá um leið: hvað gerir æskulýðurinn, er hann verð-

ur slíks ekki var? Fyrst og fremst þetta: gerir sér grein

þess, hvort hann hafi selt af hendi kröfuhörku sína gagn-

vart sjálfum sér, þvi að sá, sem ekki gerir kröfur til

sjálfs sín um vöxt og markvíst sjálfsuppeldi, stendur illa

að vígi að krefjast þroskaskilyrða af öðrum.

En þvi hærra þroskamark sem sett er, og þvi einlæg-

ari, sem viljinn er að ná því marki, þvi stærri kröfur

gerir æskulýðurinn til síns samfélags, því markvissari

og ósveigjanlegri kröfur.

1 öðru Iagi gerir æskulýðurinn sér grein fyrir þeim

ytri kjörum, sem hann á við að búa, spyr um ástæður

þess, að kjör hans versna, að framtíðarvonir hans fá

engan byr undir væng annan en óróann í eigin brjósti,

vaxtarverkinn — og lítils megnugar árnaðaróskir lítils-

megnugra foreldra.

Þetta tvennt gerir alþýðuæskan, þegar vorsól hinna

ungu daga skín, án þess að samfélagið gleðjist yfir komu

hins nýja liðs og bjóði því fagnandi til vistar og verks.

Og rannsókn hins fyrra atriðis hlýtur ávallt að leiða

til enn ítarlegri árvekni í eigin sök — annars er al-

þýðuæskan ekki heilbrigð æska né lífvænleg, og hver

er þá heilbrigður og lífvænlegur í landinu?

162