Rauðir pennar

						sem krefst þeirra lífskjara, sem henni ber. Þá þýða eigi

lengur venjulegar aðferðir, ekkert yfirskin „frelsisins

handa öllum". Hin ráðandi stétt beitir valdi, óhjúpuðu

valdi, leggur i rústir samtök alþýðunnar, þrengir kosti

hennar enn meir —¦ sviptir hana sjálfsákvörðunarrétti

sínum, ryður úr vegi forystumönnum hennar, fjandskap-

ast við menningu og vísindi, drepur niður heiðarlega

bókaútgáfu og alþýðufræðslu á almennum grundvelli —

blæs sorta og kvöl yfir landið.

Þetta „menningar"-ástand nútímans er kallað fas-

ismi.

Og þessum ósköpum getur ekkert afstýrt, nema svo

samtaka alþýða og markviss, að hún sigri í átökunum

og geti bjargað með menningunni frá glötun öllu því,

sem mannkyninu er dýrmætt, friði, listum, vísindum,

lífskjörum fjöldans, einstaklingsþroskanum, samvinnu-

þróuninni.

Þannig er það afl, þegar það er óhjúpað, sem neitar

alþýðuæsku auðvaldslandanna um vaxtar- og þroska-

skilyrði.                                             ,

Það er auðvaldsskipulag þjóðfélagsins, sem setur æsku-

lýð íslenzkrar alþýðu stólinn fyrir dyrnar.

Það er járnskór auðvaldsins — og það fyrirbæri er

óðum að skýrast fyrir okkur — sem er að kreppa fætur

þess fríða hóps í þrældóm og afbökun. Og sá fríði en

aðþrengdi hópur er óðum að skilja, hvað i húfi er. Það

getur lika orðið um seinan að uppgötva það, eftir að

fóturinn er orðinn afbakaður, og þjáning vaxtarins orð-

in að gremju vonlausra daga. — Aldrei verður fótur-

inn framar að fullkomlega mennskum fæti, aldrei knú-

inn þori brattgengninnar. Söngvar æskunnar deyja út i

bláinn, verða aldrei sigurljóð vaxtarins, heldur hið leiði-

þrungna tregandi viðlag vaxtarleysisins, án háttar, án

hrynjandi.

Þegar íslenzk alþýðuæska hefir gert sér grein fyrir

því, hvað standi henni fyrir þrifum, og hversvegna hún

166