Rauðir pennar

						fái ekki að njóta sín, vaknar hjá henni voldugasta spurn-

ingin og sú örlagarikasta:     ,

Hvernig á að bjarga framtíðarvonunum, hvernig á að

sækja lifsréttindi sín i hendur ofbeldinu, hvernig á að

skapa sér skilyrði til atvinnu og menningar, vaxtar og

öryggis?

Á þessu velta örlög aaskunnar og þá um leið framtíð

íslenzkrar þjóðar.

Sé þetta ekki kleift, er öllu fyrirfram raðað i lófa

dularfullrar forsjónar. Sé þetta kleift en ekki gert, er

bannfæring kveðin öllu því, sem unga sveina og ungar

meyjar hefir fegurst dreymt og þau hafa djarfast viljað.

En sé það kleift og sé það gert, er islenzk alþýðu-

æska ekki aðeins að bjarga lífi sínu og framtið, heldur

stemmir hún stigu fyrir áframhaldandi kúgun og vinn-

ur sögulegt hlutverk i sínu þjóðlífi, eins og æskumenn-

irnir umhverfis Fjölni gerðu fyrir 100 árum og ung-

mennafélagshreyfingin gerði 70 árum seinna.

Og þetta er kleift.

Fyrst vildi ég minna af tur og enn á ný á kröf ur æsku-

lýðsins á hendur sjálfum sér. Kröfurnar til sjálfs sín

skapa viðspyrnu í fangbrögðunum við féndur æsku

og vaxtar. Þar með er sú nauðsyn Ijós, að alþýðuæskan

verður sjálf að ganga fram og vinna sitt land.

Hið næsta er að læra af reynslu íslenzkrar æsku á

öðrum tímum. Enn gildir hið sama, og er hún hóf fram-

sókn fyrir 30 árum: Starfsleiðin er félagsleg- samtök.

Máttur alþýðusamtaka — ekki sízt, ef um æskulýðinn

er að ræða — er auðvaldi ógn og kvíði. En þau verða

að hafa festu og öryggi i skipulagi og starfi.

Alþýðuæskan við sjó og i sveit verður þegar að gera

sér í sameiningu grein fyrir lífskröfum sinum, rökstyðja

þær og bera þær fram á vettvangi þjóðmálanna með

skipulögðu félagsstarfi að baki. Þær kröfur á hendur

þjóðfélaginu eru fyrst og fremst:

167