Rauðir pennar

						séð á hverri stúlku í salnum, hvort hún væri lauslát eða

ekki. Mér þótti þetta allstór orð og spurði félaga mína

um, hve mörg prósent af stúlkunum væru lauslátar.

í stað þess, að svara þessari spurningu, fóru þeir að

óskapast yfir lauslætinu í bænum. Harðast varð kven-

fólkið fyrir dómi þeirra. Þeir voru fullir af heilagri vand-

lætingu yfir lauslætinu  í  bænum.

— — — Méri kom þetta dálitið einkennilega fyrir sjón-

ir. Þeir voru hvorugir nokkrir siðferðispostular í einka-

lífi sínu. Seinast fannst mér leggja af þeim svo mikinn

andlegan óþef, að ég stóð upp í skyndi og kvaddi þá.

Ég gekk götuna á enda og mig langaði mikið til þess

að tala við fólk, sem þóttist ekki vera annað en það var.

1 þessum hugleiðingum var mér litið upp. Ég var að

fara fram hjá dyrunum á öðru kaffihúsi. Ég fór þar inn.

Þar var líka músik og danz. Fjörugt fólk. Fullt hús.

Ég fékk mér sæti i einu horninu og gat séð þaðan, hvað

fram fór. Fólkið á þessari krá var dálítið öðruvísi en á

hinni, sem ég kom frá. Sumt af því var ölvað.

Við eitt borðanna sátu þrír útlendingar, ásamt tveim-

ur stúlkum.

Einn útlendinganna fór að verða nokkuð nærgöngull

við aðra stúlkuna. Hann var augsýnilega ógrímuklæddur

flagari.

Stúlkan stóð að lokum upp, þegar allt keyrði úr hófi,

og kom að borðinu þar sem ég sat.

„Má ég fá mér sæti?"

„Gjörið þér svo vel."

„Áttu sígarettu?"

„Hér er hún.   Má ég bjóða yður kaffi?"

„Nei, þakka yður fyrir. Ég vil heldur öl, ég er svo

þyrst."

-------Ölið kom. Ég lét svolítið „ljós" út i það.

Úr þessu kynntumst við á stuttri stund.

Mér fannst eins og ég hefði séð þessa stúlku áður, en

hvar og hvenær, gat ég ekki munað.

175