Rauðir pennar

						„Hvað ertu gömul?"

„Tuttugu og fjögra ára."

Þetta var snotrasta stúlka, en andlitið bar vott um, að

hún mundi vera veiMynd og bliðlynd.

„Heyrðu. Þú trúir því kannske ekki, að ég þekki þig,

en ég þekki þig nú samt."

„Mér finnst ég kannast við þig."

„Manstu ekki eftir, þegar þú komst að Hrauni og ég

sótti hestinn þinn langt upp í brekkur. Þá var ég bara

á ellefta árinu. Síðan man ég alltaf eftir þér."

Nú mundi ég eftir þvi, hvað hún hét og hvaðan hún

var.                                    ,

— — — Nú, þetta var fallega, litla telpan, sem ég

mundi svo vel eftir, og nú rann upp fyrir mér, af hvaða

ástæðum ég mundi svo vel eftir henni. Allt í einu

minnist ég samlals míns og húsfreyjunnar á Hrauni,

forðum, á ferðalagi minu. Ég hafði látið orð falla um það,

hvað mér fyndist þessi telpa geðugt barn. Húsfreyja

jankaði því, en sagði mér, að sér þætti samt ekki gott

að eiga við hana.

„Hún er munaðarlaus, greyið að tarna, svo að ég

bauðst til að taka hana, en ég hálfsé eftir því. Ég skil

ekki þetta barn. Ég saumaði kjól handa henni um dag-

inn og gaf henni og bjóst við þvi, að hún myndi verða

glöð og þakka mér fyrir. En það varð ekki af því. Hún

sagði bara: „Ég vil ekki sjá svona kjól. Hann er ljótur."

En hvað haldið þér að stelpan hafi gert. Hún klippti

kjólinn niður i smáagnir, þennan nýja kjól," sagði hús-

freyja og andvarpaði.

--------Svo þetta var litla stúlkan laglega, sem klippti

i sundur kjólinn sinn.

i

„Hvað heldurðu  að   ég hafi verið lengi hérna i borg-

inni?" sagði stúlkan og saup á ný á glasinu.    „Ég hefi

verið hér í sjö ár. Ég fór i vist i fremur góðu húsi. Hús-

móðir min hafði matsölu. Þar borðuðu nokkrir menn.

176