Rauðir pennar

						Sumir skratti laglegir strákar. En einn sló þó alla út.

Þú þekkir hann, svo að mér er sama, þó að ég segi þér,

hvað hann heitir."

Hún nefndi nafn annars kunningja mins, sem ég

hafði flúið frá, af kaffihúsinu, sem ég gat um fyrst.

Ég furðaði mig á því, hvað hún hefði um þann dáða-

dreng að segja.

„Ég var ekki búin að vera lengi i vistinni," hélt hún

áfram, „þegar hann, sem ég nefndi áðan, fór að bjóða mér

á danzleiki og aðrar skemmtanir. Ég var voðalega upp

með mér af að vera með honum — sjást með honum —

svo þótti mér orðið vænt um hann. Hann var fallegur,

danzaði vel og virtist alltaf vera í góðu skapi. Svo var það

eitt kvöld, eða öllu heldur eina nótt, þegar við vorum að

koma af skralli og hann fylgdi mér heim, þá vildi hann

koma með mér upp á herbergið mitt. Ég varð hissa og

sagði nei. Hann talaði ekki meira um þetta og bauð al-

úðlega góða nótt. En nú brá svo við, að hann fór að tala

litið við mig og bauð mér ekki á skemmtanir framar.

Mér leið illa. Ég hélt að ég væri að missa hann — ef ég

hafði þá nokkurn tíma haft nokkuð að missa.

Einn daginn kallaði hann á mig fram í forstofu og

spurði, hvort ég vildi koma út með sér i kvöld. Ég varð

himinglöð og sagði já. Þetta kvöld dönzuðum við fram

á nótt, og þetta kvöld varð ég full í fyrsta sinn á æfinni.

Hann fylgdi mér heim af ballinu. Og þegar við komum

að húsdyrunum, þá spurði hann mig, hvort ég ætlaði að

vera eins vond við sig og seinast. Mér fannst það vera

svo mikil fjarstæða að vera vond við hann, svo ég sagði

honum, að ég gæti ekki verið vond við hann, þó ég vildi.

Þá sagði hann að ég skrökvaði þvi og bar það á mig, að

ég áliti sig svo mikinn f lagara, að ég þyrði ekki einu sinni

að lofa honum að koma upp á herbergið mitt svolitla

stund. Ég bauð honum að koma með mér inn, ef hann

vildi. Eftir það réð hann einn öllu. Svo leið langur tími.

Þá  varð  ég  þess  vör, að ég var ófrísk.    Eg skal aldrei

177