Rauðir pennar

						gieyma þeirri stund, þegar ég sagði honum frá því. Það

var eins og hann hefði fengið á kjaftinn og eftir það

fékk ég tæplega að tala við hann. Einn daginn kom hann

ekki til að borða. Þá sagði húsmóðir mín mér, að hann

væri hættur að horða þar.

Þegar ég var komin langt á leið, fór ég úr vistinni,

leigði mér kjallaraherbergi í útjaðri bæjarins. Það var

litið, dimmt og kalt herbergi. Eina fólkið, sem heimsótti

mig var stúlka, sem hafði verið rekin úr vistinni í húsinu,

sem ég var í og piltur, sem ég þekkti úr sveitinni, frá þvi

við vorum þar. Pilturinn kom sjaldan, þvi hann var oft-

ast úti i sjó. 1 marzmánuði fæddi ég tvíbura. Stúlkan,

sem heimsótti mig nú á hverjum degi, gaf mér kol, svo

nú gat ég kveikt upp í ofninum. Hitanum var ég fegin,

því herbergið var ógurlega kalt. Ég man ekki hvort það

var á þriðja eða f jórða degi, frá þvi ég átti börnin, en það

lá kaflega illa á mér. Þá kom hann, pilturinn, sem ég

nefndi. Hann vissi ekkert, hvernig var komið fyrir mér

og varð hissa. Hann var nýkominn utan af sjó og var dá-

lítið kenndur. Strax spurði hann mig, hvort mig vantaði

ekkert, en ég neitaði því. Mér fannst ég aldrei framar

geta þegið neitt af neinum mannf janda.

Samræður okkar gengu stirðlega. Loks dró hann upp

flösku úr vasa sínum og spurði, hvort ég mundi hafa

nokkuð gott af þessu.,

Við drukkum upp úr flöskunni. Það var orðið heitt

inni, því ofninn var rauðkyntur. Ég bað hann að opna

gluggann. Hann gerði það. Þá tók hann upp aðra flösku

og við lukum úr henni líka. Þegar hér var komið, rauk

ég á fætur og klæddi mig. Við ætluðum út, og við fórum

út, beina leið inn á þetta kaffihús, sem við nú sitjum á.

Mér fannst ég vera alfrisk. Við fengum okkur sæti og

enn drukkum við eitthvað. Allt i einu heyrði ég málróm,

scm ég kannaðist vel við. Ég leit upp og sá, að faðir tvi-

buranna minna var setztur við borð rétt fyrir aftan mig.

Mér sortnaði fyrir augum. Ég stóð upp, mig langaði til

178