Rauðir pennar

						að drepa hann, þurrka hann út úr tölu þeirra kvikinda,

sem jörðina byggja. Ég fleygði í hann ölflösku, ég fleygði

í hann glasi. Mig langaði til að skamma hann, en var svo

reið, að ég gat ekkert sagt. Ég tók allt lauslegt og kastaði

í hann. Svo kom lögreglan og tók mig.

Um piltinn, sem með mér var, vissi ég ekkert. Ég gat

ekkert hugsað, ég fann ekkert til. Þegar ég var komin í

Steininn, þá fyrst komu börnin í huga minn. Ég barði á

klefadyrnar, ég öskraði, en það anzaði mér enginn.

Um morguninn fékk ég þó að tala við einhvern og

sagði, að ég mætti til með að komast heim. Litlu síðar

var mér sleppt. Ég flýtti mér heim, en nú gat ég varla

gengið fyrir þreytu. Loksins komst ég þó að dyrunum.

Ég hentist inn. Það var ískalt í herberginu, það hafði fennt

inn um gluggann, sem ég hafði gleymt að loka, þegar ég

fór út. Ég staulaðist að rúminu. Börnin lágu þar, en sæng-

in var ekki einu sinni nálægt þeim. Ég hafði fleygt henni

til fóta, þegar ég klæddi mig kvöldið áður. En börnin voru

bæði — steindauð, króknuð.

Nú þagnaði hún, kippir komu i andlitið og einkum í

varirnar.

„Og — — hvað svo ?" spurði ég.

„Svo —-------?" át hún eftir mér. „Það er ekkert „svo".

Nú er ég bara-------------------------." Röddin bilaði og tár

hrundu niður kinnarnar. Svo herti hún sig upp og sagði

með lágri og dimmri rödd: „Nú er ég bara mella-------."

Hún skalf af geðshræringu dálitla stund, svo sagði hún:

„Þetta dugar ekki," greip töskuna sína og fór að púðra

sig. Svo bætti hún við: „Ég verð að danza, danza mikið

í kvöld."

179