Rauðir pennar

						KRISTINN E. ANDRÉSSON:

SIGURÐUR NORDAL.

Því dýpra sem við lifum verðmæti hlutanna, þvi hjart-

fólgnari verður okkur saga þjóðarinnar, arfur menn-

ingar hennar. Og er við sjáum þessum verðmætum hættu

búna, óhreina hönd vilja grípa eftir þeim, þá verður

okkur ennþá sárara um þau, þá finnum við, að við er-

um tengdir þeim viðkvæmustu líftengslum, að við meg-

um ekki hugsa til að glata þeim. En þá koma af sjálfu

sér upp i huga okkar þeir menn, sem kannske fyrstir

hafa kveikt skilning okkar á menningararfinum, í raun-

inni fyrstir kennt okkur að meta hann, eða veitt okk-

ur það samband við hann, sem við hefðum annars aldr-

ei eignazt. Og við hugsum, hve gott það er, meðan menn-

ing þjóðarinnar er í gæzlu slíkra manna, sem fara næmri

hendi um hvert blað, jafnt hið máða, jafnvel með heit-

ustum glampa í auganu rýna i hið ólæsilega, það sem

næst er þvi að týnast.

Ég tek svo sterkt til orða, að ég þori ekki að tala nema

fyrir mig einan, þó ég geri ráð fyrir, að tala fyrir marga.

En ég vil segja: Áður en ég kynntist Sigurði Nordal,

var líf bókmenntanna ekki til fyrir mér. Ég þekkti Is-

lendingasögurnar, kunni efni Njálu, Egilssögu, Laxdælu,

180