Og Mussolini sendi þegar svartstakkana góðu þangað suð'r eftir með gjöfina á heljarstórum drekum. — Það dugðu engir smáskammtar, ef siðbót átti að sigra hjá svertingjunum abessínsku, tornæmum og frekum. Og Rómverjarnir streymdu eins og stormgnýr inn í landið, með stálhreiminn úr fasistísku siðakenningunni, og til þess nú að ná til hjartans í þeim svörtu sauðum, úr sannfærandi vélbyssum þeir skutu menningunni. En villiþjóðir kunna ekki að þiggja af mikilmennum, — það margfaldlega sannaðist á blámönnunum sljóu, því undan allri gjafmildinni sumir flýðu særðir og sumir hnigu blóðugir á jörðina — og dóu. En hinir reyndu að fylkja sér á móti menningunni og myrða þá, sem blessun hennar voru þeim að færa. Þá sárnaði, eins og von var, hinni siðavöndu hetju: Nú sýnum vér þeim alvöru! Þeir skulu verða að læra! Og samstundis var menningunni hellt af himnum ofan með heilags anda krafti yfir landsins sveitabýli. — Ó, hvílík fórn, að eyða svona guðdómlegu gasi á gamalsurta, blökkufrúr og lítil negrakríli! En vanþakklátir heimskingjarnir engdust eins og maðkar og augu þeirra ranghvolfdust í voðalegri glýju, unz öndin flýði úr skrokknum, — svona undarlega brá þeim við afganginn af rómversku menningunni nýju. En kærleikurinn sigraði nú samt með list og prýði, því svínin urðu að láta undan, — dýrð sé þrenningunni! Um síðir varð þeim ljóst, að það var þýðingarlaust alveg að þrjózkast svona lengur — og kafna í menningunni. Og þrælahald var afnumið með lögum þar í landi og líkin svörtu hvítnuðu í frelsisgeislum dagsins. Og Mussolini klappaði á kollinn á sér sjálfum og kinkaði 'onum svo til guðs — og Þjóðabandalagsins. 192
Beinir tenglar