Rauðir pennar

						Louis:   Það eru hlerar fyrir öllum gluggum.

Lucien: Þessir niðingar láta vist frá sér heyra þegar

Versalavinirnir þeirra ryðjast fram.

Delescluze (er setztur, les): „Landar! Lausnarstundin

nálgast. Hinir seku skulu fá makleg málagjöld. Engin

grið verða gefin. Thiers, forseti Frakklands."

Þannig á það að vera. Maður á að setja von sína að-

eins á eitt: sigurinn.

Maurice: En Delescluze. Á þessum flugmiða standa

nákvæmlega sömu orðin eins og á kröfuspjöldum komm-

únunnar: „Frelsi, jafnrétti, bræðralag", stendur líka hér.

Er það ekki skrítið?

Delescluze: Nei, drengur minn, það er ekki vitund

skrítið. Það, sem einu sinni kostaði mennina blóðfórn-

ir og örvæntingu — jafnvel það verður meðal þess, sem

hinir ágjörnu og andlausu stela. 1 þeirra heimi verður

allt — fyrr eða siðar — að eign.

Þessi fallegu orð: Frelsi, jafnrétti, bræðralag, voru

einu sinni unnin fyrir mannkynið með baráttu og þján-

ingum byltingarinnar miklu.

Þá byltingu elskar herra Thiers, hann hefir skrifað

um hana voldugt verk og grætt mörg þúsund franka á

hverju bindi. En okkar bylting er í hans augum bara

framför, ekki eign; þess vegna sendir hann hermenn

á móti okkur. Sjáðu til: annaðhvort getur maður grætt

peninga á sannleikanum og svikið hann, og þá situr

maður í Versölum virtur af sínum meðborgurum, eða

maður getur brotið sannleikanum braut, og þá lendir

maður hér. Já. Þá lendir maður hér. Einu sinni hélt ég

að sannleikurinn ætti aðrar leiðir að markinu, en það

var rangt. Það endar hér.

Marie:  Eru engar aðrar leiðir, borgari Delescluze?

Lucien:   Djöfullinn hafi það!

Delescluze: Ég man eftir mörgu kvöldinu á Djöfla-

eyjunni; staðvindurinn stóð utan af hafinu, Suðurkross-

inn tindraði. Hvað maður þráir heim, hvað'maður elsk-

196