Rauðir pennar

						Mauríce: Það er einmitt verk handa mér. Ég skal

svæla kofann.

Rose:  Hvað eigum við að gera, ef þú ferð, Maurice?

Delescluze: Nei, drengur minn. Það er bráður bani

að fara út úr víginu núna.

Lucien: Þetta er verk fyrir tvo. Pauline og ég klifr-

um yfir þökin. Þú skalt fá byssuna mina, Maurice. Og

hérna eru skotfærin. Er það ekki i lagi?

Maurice:  Jú.

Renée:  Komið fljótt aftur.

Lucien:  Herra trúr!

Renée    (við Pauline): Ertu ekki hrædd?

Pauline:   Nei. Erum við það kannske, Lucien?

Lucien:   Nei, það erum við ekki.

Pauline: Þvi við erum lika tvö um það. Og við höf-

um komið okkur saman um það: Deyi annað okkar, þá

á hitt að koma fljótt á eftir.

Lucien:   Já, það geturðu reitt þig á!

Renée (brosandi við Lucien): Þú, sem sagðir, að það

væri nóg af stúlkum til.

Lucien:  En það er allt annað mál með Pauline.

Renée:  Hvernig þá?

Lucien (með innilega sannfærandi röksemd): Hefirðu sof-

ið hjá henni?

Pauline  (skellihlær): Vertu sæll, Pierre! Sæll, Maurice!

(Þau laumast út úr víginu. — Hópur hermanna úr þjóðvarnar-

liðinu hraðar sér inn, sumir eru særðir).

Varðliðsmaður:   Vigið  á Vendome-torginu er fallið.

Þeir voru með hríðskotabyssur uppi á þökunum. Það

var ógerningur fyrir nokkurn mann að verjast.

Martin   (rymur, dauðadrukkinn og óhuggulegur):

Byssan  góða,  byssan  góða,

betri  engan fann  ég vin.

(Louis tekur í hann, svo hann dettur).

Varðliðsmaðurinn:   Þeir skjóta alla, sem þeir ná til,

— líka konur og börn.

199