Delesduze: En þessu varnarvirki skulu þeir ekki ná. Louis: Nei. Delescluze: Verið viðbúnir! Gabrielle Langevin (kemur inn fremst í flokki kvenna og œtlar í gegnum ganginn út á götuna framan við vígið). Delesduze: Snúið við, manneskjur. Versalasveitirnar eru að koma. Gabrielle: Það er þangað út, sem við ætlum. Delescluze: Eruð þér gengnar af vitinu. Það er að fara í opinn dauðann. Gabrielle: Við verðum að fara. Delescluze: Ég skil hvað þið viljið! En það er ekki til neins, að gera gælur við hermennina. Þeir bera kann- ske byssuna um öxl og láta sem þeir ætli ekki að skjóta, en á meðan koma þeir nær og nær, og þegar þeir eru komnir alveg að ykkur, þá skjóta þeir. Við þekkjum þetta betur en þér. Gabrielle: Það er ekki það, sem við ætlum. Delescluze: Hvað ætlið þið? Gabrielle: Við ætlum að ganga á milli ykkar. Við er- um hér nokkrar konur, hundrað kannske, sem höfum ákveðið að gera þetta. (Snýr sér að konunum). Komið, vinir mínir, nú förum við. Það er um að gera að ganga rólega og stöðugt áfram, áfram, áfram, þang- að til okkar hlutverki er lokið. Delesduze: Stöðvið þær! Þær eru brjálaðar. GabrieUe: Borgari Deleseluze, hvað haf'ið þér að gefa mönnunum? Þá kröfu, að þeir verjist þangað til enginn er eftir. Þér ætlið að gera bæinn að blóðpolli. Við ætl- um að bjarga honum. Enginn getur stöðvað okkur. Geta þeir það? Konurnar: Nei. Louis: Skjótið hana. Gabrielle: Við erum líka við því búnar. Hvort þið skjótið okkur eða þeir, það kemur í sama stað niður 200
Beinir tenglar