fyrir okkur. Það er aðeins eitt, sem við viljum: stöðva stríðið. Delescluze: Frið við böðlana. Það er að ofurselja sig kúguninni. Skiljið þér það ekki? Gabrielle: Ef við héldum, að hver einasti Versala- hermaður væri böðull, þá hefðuð þér á réttu að standa. En við höldum, að flestir þeirra séu bara vesælir menn, sem hafa látið gera sig að ginningarfiflum. Ég á bróð- ur meðal þeirra. Louis: Bróður i Versalasveitunum! Hvert i helviti, skjótið hana! Maurice: Látið hana vera! Gabrielle (vís Delescluze): Haldið þér, að hver einasti mótstöðumaður sé óvinur. Þá hafið þér ömurlega trú á mannkyninu. Ég veit, að hermaðurinn er manneskja, sem hefir verið svipt sjálfstæðri hugsun. Hann hefir verið byrgður inni, alveg eins og þér voruð. Og við ætl- um ekki að drepa fangana, við ætlum að frelsa þá. Fyr- ir hvern mann, sem þið eða hinir skjótið, kemur ný hefnd. En ef uið verðum drepnar, þd á ekki að hefna okkar! Við krefjumst aðeins eins: Hefnið okkar ekki! Horfið á okkur þegar við erum dauðar og segið: hver draþ þessar konur? Kannske ég, kannske óvinur minn. Og segið: Þær vildu deyja, til þess að binda enda á hefndirnar. Þær fórnuðu lífi sínu af frjálsum vilja, til þess að þið tveir, þú og óvinurinn, gætuð horfzt í augu í fyrsta sinn, án haturs og hefnigirni. Og þegar óvinur litur þannig i óvinar augu, það er upphaf friðarins. Marie (hrópar): Ég fer með ykkur. Louis: Nei! Marie: Það er satt, sem hún segir. Þið reynið að stöðva óvininn með því að ganga i dauðann. Það gerir hún líka. Ég held það sé betra eins og hún hugsar sér það. Ég held, að ég geti bjargað drengnum okkar, Louis. Og þér líka. Delescluze: Það er ósigurinn, sem þið trúið á. Þið 201
Beinir tenglar