Rauðir pennar

						lendur og landvinninga i austri, eftir vopnaða uppreisn

auðvaldsins á Spáni að undirróðri Þýzkalands og Italíu,

er óvefengjanlega sannað fyrir öllum heimi, að stefna

fasismans er strið. Styrjaldartakmarkið er samgróið eðli

fasismans. Með hárnákvæmum, köldum útreikningi vinn-

ur fasisminn skipulagsbundið að styrjöldum. Abessiníu-

stríðið var ekkert flaustursverk. Frá byrjun fasismans á

Italíu var starfað að undirbúningi þess eftir fastri áætlun;

20. maí 1927 sagði Mussolini í ræðu: „Fyrsta skylda vor er

að auka vígbúnaðinn. Innan ákveðins tima verðum vér að

geta boðið út 5 millj. manna her. Vér verðum að geta

búið hann að vopnum. Vér verðum að stækka flotann, og

gera flugher vorn svo sterkan og mikinn, að vélþytur hans

yfirgnæfi allan hávaða annan, og sveimur hans byrgi sól-

ina yfir landi ítala, þá munum vér milli 1935 og 1940,

sem að likindum verða úrslitaár i sögu Evrópu, geta orðið

færir um það, að kveða rödd vorri hljóðs og heimta rétt

vorn viðurkenndan."

Mussolini stóðst áætlunina nákvæmlega, þrátt fyrir

kreppuna, er kom sízt léttar niður á Italíu en öðrum auð'-

valdsríkjum. Alþýðan var látin bera kostnaðinn. Á striðs-

áætlun fasismans er ekki slakað, hvað sem hún kostar

þjóðirnar. Fyrr verða þær að svelta heilu hungri.

Eftir jafn fastri áætlun, en í margfalt stærra stil, skipu-

leggur þýzki fasisminn landrán og stríð. Á sama hátt og

Mussolini hefir Hitler löngu boðað þessa stefnu í riti sínu

„Mein Kampf" (Barátta mín). 011 iðnaðarframleiðsla

ríkisins hefir frá byrjun fasismans stefnt að einu marki:

striðsundirbúningi. Kjörorð Hitlerstjórnarinnar hefir ver-

ið: fallbyssur eru nauðsynlegri en smjör. Þjóðin er svelt

til að framleiða vopn, mikill hluli hennar hefir lífsfram-

færi sitt af vopnaframleiðslu. Undir gagnsæju yfirskyni

friðarprédikana hefir sljórnin á hættulegum augnablikum

reynt að dylja hernaðarstefnu sína. Nú hefir það enga

þýðingu lengur. Nú er komið svo nálægt framkvæmd

áætlananna, sjálfu stríðstakmarkinu, að nazistarnir hrópa

206