Rauðir pennar

						ekki að þurfa annað en minna á hinar trylltu ræður for-

ingjanna.                                         ,

Öll útbreiðslutækni fasismans miðar að sama tilgangi:

hernaði. Öllum ráðum hugvitsseminnar er til þess beitt,

að vekja stríðstrylling og sá hatri til annarra þjóða. Eitt

ráðið er það að halda sýningar á hernaðarritum. Ein siik

sýning var í Berlín i vetur er leið. Hún bar heitið: „Þýzk

hervörn i ljósi þýzkra bókmennta" og var til hennar

stofnað af prússneska ríkisbókasafninu í Berlín. Þar var

allt dregið fram, er til hernaðar gat æst, og viðhafðar

ófyrirleifnustu sögulegar falsanir, er náðu hámarki sínu

með þvi að stilla þar út verki eftir Beethoven!

Auk þessa aðaltilgangs „menningar"-starfseminnar, eru

ýmsir aðrir glæsilegir þættir, svo sem blind foringjadýrk-

un, er gripur beint inn á svið trúmálanna, þannig að

prestar og sálmaskáld umhverfa anda kristindómsins og

snúa Faðirvorinu upp á Hitler, ýmist af glæpamennsku eða

hræðslu við ofsóknir. Annað er dýrkunin á hungri og þján-

ingu hjá postulum og skriffinnum fasismans. Hungrið er

svo að segja gert að takmarki lífsins, þar eð það, líkt og

stríðið, veki það göfugasta hjá manninum: fórnfýsina. Og

ennfremur er fundin upp einskonar háspeki pyntinganna:

þjáningin útlögð sem skilyrði til að öðlast æðstu reynslu,

ínnsæis- og skyggnigáfur. Það er menningarsnauð vera,

sem ekki fyllist viðbjóði og hryllingi við það að kynna sér

bókmenntir f asismans.

En hverjir fást til slíkrar „menningar"-starfsemi ?

Hverjir skrifa bækur fyrir fasistana? Hverjir lesa þessar

bókmenntir? Það má geta nærri, hvort erfiðara sé að fá

menn til að lofsyngja pyntingar i skáldskap, en fram-

kvæma þær í verki. Fjöldi fasista virðist hafa nautn af

hvorttveggja. Og með ofbeldinu má komast langt, lika í

þvi að fá fólk til að lesa óþverra. En tekið skal samt fram,

að i fasistalöndunum hrynur niður lesendatala, aðsókn að

leikhúsum og kvikmyndahúsum stórminnkar, svo að til

210