Rauðir pennar

						ir að uppræta beztu menningarfulltrúana, alla þá, sem

nánast eru tengdir við líf og sögu þjóðarinnar. En lát-

um þá alla heita byltingarmenn, allt frá Ludwig Renn

til Heinrichs Mann, eða Gyðinga, eins og Feuchtwanger,

Elisabeth Bergner og Einstein. Segjum ekkert við þvi,

þó marxisminn, sem við reyndar teljum dýrmætasta arf

þýzku þjóðarinnar, sé ofsóttur. Verum ekki of tortryggin,

þó jafnvel Thomas Mann, sem við viljum nefna með

borgaralegustu skáldum Þjóðverja, vaxinn upp úr alda-

langri, borgaralegri arfsögn, sé flæmdur úr landi. Lát-

um jafnvel þurrka burtu Gyðinginn Heine úr þýzkri bók-

menntasögu, prófessora missa stöðu fyrir að ætlast til,

að kandidatar þekki nafn hans, og Lorelei vera eftir

„óþekkt skáld". Látum allt þetta vera óviðkomandi lifi

og sögu þýzku þjóðarinnar. En þegar svo langt er geng-

ið, að þurrka út allan naturalismann úr menningarsögu

Þjóðverja (eins og m. a. er gert í bókmenntasögu Josefs

Prestel), draga strik yfir nafn Arno Holz jafnt og Heines,

Börnes og Búchners, þá fylgjumst við ekki lengur með i

þjóðernisstefnu (!!) fasismans, þá eru sögulegu falsan-

irnar orðnar of auðsæjar. Og þegar ennfremur bætist við,

að Goethe og Beethoven eru gerðir að fulltrúum hernað-

arstefnu, og verkum eftir þá stillt út með þeim versta

óþverra, sem SA-skáld hafa sóðað saman, þá er móðgun-

in við allt það, sem þýzk menning á verðmætast og helgr

ast, orðin ófyrirleitnari en svo, að því verði lýst með

orðum.

Ný og gömul menning Þýzkalands er kyrkt í helgreip-

um fasismans. Þeir einir, sem nú halda uppi þýzkri

menningu, eru útlagar úr föðurlandi sínu, slitnir úr sam-

bandi við þjóð sína. Þeir verða að gefa út rit sín í öðrum

löndum, og dauðarefsing liggur við að lesa þau hjá þeirri

þjóð, sem hvert orð þeirra er helgað.

Fasisminn er bert fjárvald. Hann á engar menningar-

legar hugsjónir til. Hann býr sér til hugmyndakerfi í

þjónustu styrjalda og þjóðakúgunar. Það mun erfitt að

212