Rauðir pennar

						hinu nýja þjóðfélagi, þá skapar hann líf, grósku, afrek,

hamingju í kring um sig. Sú sköpun er nú einmitt að

íara fram i Sovétrikjunum. Á einu ári, frá því „Rauðir

pennar" 1935 komu út, hefir breytingin orðið stórkost-

leg i framfaraátt. Ég vil nefna tvö félagsleg (og um leið

menningarleg) dæmi, Stachanoffhreyfinguna og nýju

stjórnarskrána.

Stachanoffhreyfingin er kennd við kolanámumann-

inn Stachanoff, sem hratt henni af stað. Hún kom upp

seinni hluta ársins 1935, og er fólgin í því, að í ýmsum

iðnaðargreinum í Sovétríkjunum urðu skyndilega óvenju-

leg afköst, sem stigu hærra og hærra og sprengdu öll

fyrri met innan Ráðstjórnarríkjanna, og í sumum grein-

um heimsmetin. Eftir að fyrstu afköstin voru gerð, var

eíns og stýfla væri brotin, og þau breiddust út víðsvegar

um landið, á fleiri og fleiri sviðum, og vakti þessi hreyf-

ing fljótt athygli og undrun um allan heim. Stalin gerði

í itarlegri ræðu grein fyrir þessari hreyfingu, og taldi

aðalrætur hennar fernskonar: í fyrsta lagi hin bættu

lifskjör almennings. „Menn lifa nú betur, félagar, menn

lifa nú ánægðari. Og þegar lífið er ánægjulegt, þá geng-

ur vinnan." 1 öðru lagi þá staðreynd, að allt arðrán sé af-

numið, „hér er hinn vinnandi maður í heiðri hafður. Hér

vinnur hann ekki fyrir arðræningjann, heldur fyrir sjálf-

an sig, stétt sína, samfélag sitt. Hér finnur ekki hinn vinn-

andi maður, að hann sé vanræktur eða einmana." í þriðja

lagi hina nýju tækni, sem þjóðin hafi náð valdi yfir. Og

að síðustu nefnir Stalin hið nýja mannval Sovétríkjanna.

„Eigi tæknin að gefa árangur, þarf menn, úrvalslið verka-

manna og verkakvenna, sem er fært um að gangast fyrir

tækninni og fullkomna hana .... nú er það Ijóst, að við

eigum slíkt úrvalslið. Það er greinilegt, að án þessa úr-

valsliðs, án þessa nýja fólks væri engin Stachanoffhreyf-

ing til. Þannig sköpuðu hinir nýju menn úr röðum verka-

manna og verkakvenna, sem náð hafa valdi á hinni nýju

215