Rauðir pennar

						menningarþroski mannkynsins áfram til meiri fullkomn-

unar. „Félagsaðstæður vorar setja ekki takmarkanir —

heldur fela í sér ótakmarkaða þroskamöguleika. Það ligg-

ur í eðli þeirra að endurlífga, í nýrri ósegjanlega æðri

mynd, allt það bezta og fullkomnasta, sem nokkurntima

hefir verið til í sögunni á undan." (Rosenthal: Internatio-

nale Literatur, 5. h., 1936).

Þannig eru aðstæður menningarinnar i ríki sósíalism-

ans.

Þar sem sósíalisminn er ráðandi, blómgast menninguu

Ef sósi'alisminn sigrar í heiminum, er engin hætta um

menninguna, heldur á hún þá framundan sitt glæsilegasta

blómaskeið.

III.

Þessar tvær þjóðfélagsandstæður, fasisminn og sósíal-

isminn, er önnur stefnir til gereyðingar, hin til blómg-

andi lífs og menningar, ráða mestum úrslitum um þró-

un lýðræðislandanna. Þar skerst meir og meir i sams-

konar andstæður, ósættanlegar og hatrammar. Lýðræðis-

þjóðir Evrópu hafa með vaxandi ótta séð fasismann

nálgast, heyrt þórdunur hins komandi stríðs færast nær.

Hjá þeim öllum á fasisminn sína bandamenn, auðmenn-

ina, sem hvergi hika við að steypa glötun yfir þjóð sína.

En þjóðirnar sjálfar, ölJ alþýða í löndunum, hatar fas-

ismann og stríðið, og auðmannastéttina, sem vill koma

hvorttveggja á. í hverju landi, hjá milljónum og tugum

milljóna um allan heim, er það hin brennandi spurn-

ing: Hvernig getum við hindrað fasismann, komið í veg

fyrir stríðið? Þetta er kj arnaspurningin, þýðingarmest

allra, sem uppi eru í heiminum, þvi hún tekur til sjálfs

framtiðarlífs mannkynsins á jörðinni. Þetta var líka

kjarnaspurningin á Alþjóðaþingi kommúnista 1935.

Dimitroff, hinn reyndi foringi heimsverkalýðsins, gaf hið

ítarlegasta svar við þessari spurningu. Hann sýndi fram

á, að fasisminn er stefna, sem ber eyðinguna i sjálfri

222