Rauðir pennar

						ugust er starfsemi þeirra í samfylkingarlöndunum,

Frakklandi og Spáni. Þar eiga þau almennast fylgi

menntamanna og starfa í skipulögðustu sambandi við al-

þýðuhreyfinguna. Frá því vorið 1935, að rithöfundar

Bandaríkjanna háðu þing með sér, hefir starfsemi þeirra

vaxið með amerískum hraða. „Aðalávinningur þess (þ.

e. þingsins) var ef til vill sá, að sameina þá menningar-

krafta Ameríku, er áður voru sundraðir, í nýja bók-

menntahreyfingu, bæði víðtæka og máttuga, vaxandi upp

af samstarfi rithöfunda og listamanna við alþýðustétt-

ina."  (Waldo Frank, forseti rithöfundafélagsins).

Vitni um kraft þessarar róttæku hreyfingar eru ræð-

ur þingsins: American Writers' Congress, eins safnritið:

Proletarian Literature in the United States. Starfsemi

þessara rithöfundasamtaka hefir hlotið almenna viður-

kenningu i Ameríku og Englandi. Merkilegt dæmi þess

var ritgerðin, sem birtist í TimesliterarySupplement (22.

febr.l936),þar sem viðurkennt er, að öll grózkan i menn-

ingarlifi Ameríku sé innan hinnar róttæku hreyfingar.

Þar segir m. a.: „Það er auðf undið, að hreyfingin á sterkt

ólgandi líf, er umfangsmikil og eflist hraðfara". Einnig

er tekið undir þessi orð Joseps Freeman, eins byltinga-

skáldsins: „Leiklistin, skáldsögurnar, ljóðin, gagnrýnin

eru orðin mögnuð af hinum stórbrotnu hugmyndum

hennar." Amerískar bókmenntir búa nú yfir veruleg-

um krafti, samstarf rithöfundanna við verklýðshreyfing-

una, nánari kynni þeirra á veruleik samtiðarinnar, hefir

veitt þeim nýtt gróðurmagn; nýir, ágætir höfundar

spretta þar upp. Eitt af afrekum rithöfundafélagsins

er herferðin, sem farin hefir verið með góðum árangri

á hendur saurblöðum Hearst's (sem Islendingum eru

kunnug af því, að Morgunblaðið hefir ekki ósjaldan

tekið þaðan Iygafregnir sínar um Ráðstjórnarríkin).

í bókmenntir Englendinga, þar sem ríkt hefir mesta

kyrrstaða og deyfð fram að þessu, er nú að færast lif og

hræring.   Fjöldi   enskra   menntamanna hefir komizt í

231