Rauðir pennar

						um nútímans. Þessi verk spretta úr djúpum þjóðfélag-

anna, mögnuð lífskrafti þúsunda og milljóna. Mætti

sýna þess mörg dæmi, hvernig samfylkingin hefir gætt

yngstu verk skáldanna nýju Iífi, nýrri bjartsýni og snilld.

Hin mikla bókmenntahreyfing, sem „Rauðir pennar"

fluttu boðskap um í fyrra, rís eftir árið af þyngra djúpi

en áður, og það er rýmra innan vídda hennar.

Er þá menningin í hættu, eða er ótti manna tilefnis-

laus? Það væri ábyrgðarleysi að loka augunum fyrir

þeirri yfirvofandi hættu, sem menningunni er búin af

fasismanum og næstu styrjöld. Eyðingaröflin eru sterk

og þau eru að verki um allan heim, fasisminn hefir færzt

í aukana, gerzt ófyrirleitnari en nokkru sinni fyrr, hann

svifist engra hermdarverka, og hann hefir þegar byrj-

að heimsstyrjöldina með uppreisninni á Spáni. Hann

ógnar lífi og menningu hverrar þjóðar. Til varnar eru

Ráðstjórnarríkin, hið mikla vígi frelsisins og mannrétt-

indanna, sterkara með hverju ári. Til varnar er sam-

fylking hinna vinnandi stétta, ýmist mynduð eða í sköp-

un hjá þjóðunum. Sovétríkin og samfylkingin eru þau

öfl, sem allir unnendur menningarinnar verða að byggja

á vonir sínar og traust, ef sigur á að nást yfir fasism-

anum, ef takast á að vernda menninguna. Það er komið

undir samtakamætti alþýðunnar, alþjóðlegri samfylk-

ingu allra menningarvina, hvort menningin ber sigur

af hólmi i heiminum.

Hætta fasismans er geysileg, en hann er ekki ósigr-

andi. Samfylkingin er það máttarvald, sem brotið get-

ur fasismann á bak aftur. Fljótt á litið getur hann

virzt á sigurleið. Hann hefir unnið Abessiníu, hann vinn-

ur Spán, hann tekur hvert landið af öðru, heyrast ýms-

ar bölkveðnar raddir láta uppi. En hvers virði er sigur

fasismans í Abessiníu? Tekst honum yfir höfuð að kúga

þjóðina til undirgefni? Og skyldi ekki sigurinn á Spám

verða fasistunum dýrkeyptur? Og hver halda menn i

235