Rauðir pennar

						um sterkan nýgróður að ræða. Á þessum andstæðuríku

tímum hefir þjóðin jafnvel eignazt skáld í tölu þeirra

beztu, sem hún hefir nokkru sinni alið. I rauninni merk-

ir árið 1935 fullkomin tímamót i íslenzkri bókmennta-

sögu, með verkum eins og „Sjálfstæðu fólki" eftir Hall-

dór Kiljan Laxness, „Rauðu hættunni" eftir Þórberg

Þórðarson, „Samt mun ég vaka" eftir Jóhannes úr

Kötlum, „Dauðanum á 3. hæð" eftir Halldór Stefáns-

son og „Rauðum pennum". í „Rauðum pennum" koma

fram sameinaðir i einni fylkingu flestir þeir róttæku

menn, sem ákveðnastir heyja menningarbaráttu íslend-

inga, gefa henni nýjan kraft og nýja stefnu. Þeir koma

fram i nánum tengslum við alþýðuhreyfinguna, sækja

til hennar kraft sinn, en koma jafnframt djúpt að frá

rótum íslenzks veruleika og íslenzkrar sögu. Samhliða

því, sem þeir berjast með alþýðunni fyrir lífsréttind-

um hennar, eru þeir arftakar hins bezta í islenzkri

menningu og íslenzkri frelsisbaráttu.

1 sama fylkingararm og þessir rithöfundar, til bar-

áttu fyrir réttindum og frelsi þjóðarinnar, skipar sér

nú glæsilegur hópur uppvaxandi menntamanna við Há-

skólann. „Félag róttækra stúdenta" vex með hverju ári,

og hefir þegar lagt mikið fram til menningarbaráttu

íslendinga.

Við hinn vaxandi kraft samfylkingarinnar og við ógn-

un heimsviðburðanna, bætast í lið vinstri menningar-

aflanna nokkrir nýir borgaralegir menntamenn, sem

heilbrigði eiga og áhuga. T. d. hefir Ragnar E. Kvar-

an gerzt djarfur málsvari lýðréttinda spönsku þjóðar-

innar. Með tilliti til þeirrar hættu, sem vofir yfir frelsi

og menningu Islands, eru samt þeir kraftar allt of fá-

liðaðir, sem sameinazt hafa til verndar þessum helg-

ustu verðmætum þjóðarinnar. Kæruleysi menntamanna-

stéttarinnar, alls meginhluta hennar, getur orðið þjóð-

inni örlagaþungt. Það er brennandi dagskrármél, að

allir, sem unna íslenzkri menningu, myndi félagsskap

239