Vaka

						VILJINN OG VERKIÐ.

I.

Hér á dögunum kom til mín gamall kunningi minn

með tvö kvæði, sem hann bað mig að lesa og segja álit

mitt um. Eg las þau í tómi og sagði síðan höfundimim

hreinskilnislega, að eg gæti ekki fundið neinn skáld-

skaparneista í þeim. Þar sem hann ætlaði að vera há-

fleygur, yrði hann glamrandi, og þar sem hann reyndi

að leika á viðkvæmustu strengi tilfinninganna, yrði

hann smeðjulegur og jafnvel broslegur. Auk þess væri

máli og kveðandi sumsstaðar átakanlega ábótavant. Mér

þótti merkilegt, að hann skyldi þurfa að láta segja sér

þetta. Eg vissi, að hann var skynsamur maður, dugandi

í starfi sínu og með góðan meðalsmekk á skáldskap

annara manna. Eg vissi ekki til, að hann hefði nokk-

urntíma fengizt við að yrkja né látið sér til hugar koma,

að hann væri skáld. Til þess að mýkja bersögli mína lét

eg einhver orð fylgja um það, að fáir væri smiðir í fyrsta

sinn. Eg gæti t. d. vel séð, hvort stóll eða bekkur væri

sæmilega smíðaðir, en ef eg ætlaði sjálfur að fara að

smíða þá, yrði það aumasta klambur. Mér datt ekki

annað í hug en maðurinn myndi trúa mér, þegar eg

sagði honum þessa skoðun mína og færði nokkur rök

fyrir henni. Hér þurfti enga vandfýsni til. Kvæðin voru

svo léleg, að hverjum óbreyttum lesanda var vorkunn-

arlaust að átta sig undir eins á gildi þeirra.

En þetta fór heldur á annan veg. Höfundurinn tók á-

fellisdómi mínum með mestu stillingu. Hann trúði mér

ekki einu sinni svo mikið, að honum yrði gramt í geði.

Eg varð helzt var við, að hann kenndi í brjósti um mig.

17