Vaka

						258                                   SIGURÐUR  NORDAL:                              [VAKá]

Hann hafði auðsjáanlega áður skotið máli sínu t.il æðra

dóms, þó að hann heí'ði sýnt mér kvæðin til málamynd-

ar, og sá úrskurður gerði hann öruggan. Hann sagði ró-

lega og góðlátlega: „Þú heldur eí' til vill, að þessi kvæði

sé sett saman af einhverri fordild, af þvi að mig langi

til þess að komast í blöðin og heita skáld. En þar skjátl-

ast þér. Mér var heitt um hjartaræturnar, þegar eg gerði

þau, eg var hrifinn, gagntekinn. Andinn kom yfir mig,

og eg gat ekki annað en ort þau. Og í hvert sinn, sem

eg les þau, finn eg það sama. Eg get ekki trúað öðru en

þau sé eins góð eða betri en flest af þvi, sem prentað

er og lesið með ánægju. Það vantar þarna einhvern

streng í þig, að þú skulir ekki finna þetta".

Við skildum í bróðerni, og hvorugum hafði tekizt að

sannfæra annan. Samvizka hvers manns er auðvitað sá

ráðunautur, sem hann á að taka fram yfir alla aðra. Og

þarna studdist samvizkan auk þess við ljós úr æðra

heimi. Til hvers er að bera skáldskap saman við borð

og bekki? 1 þeim smíðum er andinn ekki með í verki.

Hver veit nema eg gæti smíðað sæmilegan stól, ef eg

yrði innblásinn til þess? En um slíkt er ekki að ræða.

Andinn leggst ekki svo lágt.

Síðan hef eg hugsað um þetta atvik öðru hvoru. Mér

finnst þessi kunningi minn eiga hjá mcr skýringu á

skilningsleysi mínu. Ef til vill er þetta dæmi, að furðu

langt sé milli mats höfundar og lesanda á sama verki,

heldur ekki alveg einstakt, svo að þessi stutta hugleið-

ing geti átt erindi til fleiri  en okkar tveggja.

II.

Eitt hefur mcr aldrei dottið í hug að efast um. And-

inn h e f u r komið yfir kunningja minn, þó að eg fyndi

þess engin merki, þegar eg las kvæðin. Hann var alveg

einlægur, þegar hann sagði mér frá reynslu sinni, og í

því efni hefur honum ekki skjátlazt. Á þessum augna-

blikum hefur hann fengið  að  skyggnast inn  í  dýrðar-