Vaka

						[vaka]                             VILJINN  OG VERKIÐ.                                   259

heima listarinnar og cg get öfundað hann af að hafa lif-

að þau. Hitt er annað mál, hvort sú reynsla hans sker

úr nm gildi kvæðanna.

Sannleikurinn er sá, að skáldlegur innblástur er ekki

eins fágætur og margur heldur. Annars væri færra um

góða Iesendur en dæmin sýna. I hvert sinn, sem maður

verður gagntekinn af listaverki, þarf hann að komast í

svipað ástand og listamaðurinn, sem skapaði verkið.

Það verður enginn góður lesandi, án þess hann eigi i sér

eitthvað af innblæstri skáldsins. Það, sem greinir skáld-

in frá öðrum mönnum, er ekki einungis andagiftin, sem

þau kunna að eiga á hærra stigi en almennt gerist,

heldur viljinn og mátturinn til þess að láta hana i ljós

með þeim hætti, að aðrir menn verði snortnir af orðum

þeirra, að innblástur þeirra verði endurvakinn hjá les-

andanum.

Margur maðurinn er skáld, þó að hann yrki ekki:

Hugsað   get   eg   um   hirain   og   jörð,

en   hvorugt   smiðað,

af þyí  mig vantar efnið  í  þaö.

Blikum af fegurð og dásamlegri reynslu bregður fyrir

hugskotssjónir þeirra, en þeir bera aldrei við að klæða

hana í búning og láta hana í ljós handa öðrum mönn-

um. Þeim finnst sá búningur, sem þeir hafa vald á,

ekki reynshi sinni fullkosta. Þeir vilja heldiir eiga þessa

dýrmætustu eign sina óspjallaða af viðleitni til þess að

klæða hana í orð en láta skugga ófullkominna tilrauna

falla á hana. Mér er nær að halda, að í þessum flokki sé

til menn, sem njóta fegurðar innilegar en flest skáld.

Skáldunum ha>ttir við að trufla dýrustu reynslu sína í

miðjum klíðum með umhugsun um, hvernig þeir eigi að

finna henni hæfilegan og hrifandi búning.

Þá eru þeir menn, sem eiga bæði eitthvað af reynslu

skáldanna og viljann til þess að lýsa henni, en brestur

máttinn. Það eru smáskáldin og leirskáldin. Þeir skrifa og

skrifa, en af orðum þeirra hrökkva engir neistar,  sem