Vaka

						260                                   SIGURÐUR  NORDAL:                              [vaka]

kvéikt geti í huga lesandans. Kvæðin fara inn um annað

eyrað og út um hitt, eins og hver annar hávaði. Stundum

gefa þeir jafnvel hugsunum sínum og tilfinningum svo

klaufalegan og smekklausan búning, að lesandanum

finnast hin skáldlegu verðmæti saurguð og svívirt og

verður gramur, en ekki gagntekinn. Samt er ekki loku

fyrir það skotið, að þessir stjúpsynir skáldgyðjunnar

geti verið listamenn í hjarta sínu. Um það getur enginn

vitað, nema þeir sjálfir og guð almáttugur. Það fer ekki

annara á milli. Þá brestur orðin til þess að koma ná-

unga sínum í skilning um það.

En hvernig stendur á því, að mennirnir sjá þetta ekki

sjálfir? Oft eru þeir alls ekki skyni skroppnir, þegar

þeir dæma verk annara manna. Ætti ekki einmitt and-

stæðan milli hinnar dýrðlegu reynslu og hins fátæklega

verks að gera þá skarpskyggnari á lýtin en aðra lesend-

ur? Þar kemur nýtt atriði til sögunnar: tengsl minninga

Og tilfinninga.

Flestum mun þykja sviðalykt heldur vond, og eg get

heldur ekki sagt, að mér finnist hún beinlínis ilmsæt.

Samt er mér svo farið, að eg get aldrei fundið I.vkt af

brenndu horni eða sviðnu ullarklæði án þess eg komist

í einkcnnilega gott skap. Og eg veit vel, hvernig á því

stendur. Það var eitt vor, þegar eg var svolítill palti, að

verið var að brennimerkja geldféð heima, aður en því

var sleppt. Eg var að vappa þar í kring. Það var sólskin

og sunnanvindur, snjórinn var að renna í siindur á tún-

inu, ilminn lagði upp úr jörðinni og eg fann gróandann

í grasinu og sjálfum mér renna saman í dásamlegan

vorfögnuð eftir langan og snjóþungan vetur. í huga mín-

um tengdist þessi sælutilfinning við lyktina af horninu,

sem sauð undir brennimarkinu, og þessi tengsl hafa síð-

an aldrei slitnað. Hver einasti maður þekkir líklega eitt-

hvað svipað úr reynslu sinni, ef hann leitar vel, ýmist

þægilegt eða óþægilegt. En slík reynsla er fullkomið

einkamál. Þó að allir eigi sér sínar endurminningar um