Vaka

						264                                   SIGURÐUR NORDAL:                              [vaka]

á pappírinn, hvernig sem hann horfði við, og oft í svo

miklum flýti, að torvelt var að lesa að morgni. Báðir

hafa verið gripnir af hinu sama, heilaga æði skáldanna.

En hver varð uppskeran af andagift Hjálmars i þetta

sinn? Sagan segir, að hann hafi þá ort 18. rímuna í

Göngu-Hrólfs rímum, og er það mjög sennilegt. í þeirri

rímu er víða geysilegt flug og hraði, enda hafa sumar

vísur úr henni orðið þjóðkunnar:

Fárleg   vóru   fjörbrot   hans,

fold   og   sjórinn   léku   dans,

gæðasljór   með   glæpafans

Gvimuv fóv til  andskotans.

Hitti   að  bragði   satan   sinn,

sönn  fram  lagði   skilrikin,

glóða   flagða  gramurinn

Grim  bá  sagði  velkominn.

Samt er ríman yfirleitt, jafnvel beztu vísurnar, fjarri

því að vera mikill eða góður skáklskapur. Efni hennar

og búningur er hvorttveggja ósamboðið þeim innblæstri,

sem hún er runnin af. Hjálmar er að koma úr veizlu,

þar sem rímur hafa verið kveðnar til skemmtunar, og

hann hefur sjálfur rímnaflokk í smíðum. Þetta ræður

farveginum, sem andagift hans leggst í. Rímnaformið

hafði alla daga reynzt skáldunum eins konar Prókrúst-

ess-hvíla, sem stefndi að því að gera alla jafna- Góð-

skáldin ná úr því sprettum í vísu og vísu, en lötra

venjulega í tjóðurbandi þess. En það leyfir smáskáld-

um og leirskáldum að hylja fátækt sína, ef þeim er

gefin svolítil hagmælska, og þeir geta jafnvel slysast til

þess að gera eina og eina bærilega vísu innan um hnoð-

ið. Smekkvísin var smám saman komin niður fyrir all-

ar hellur, einkum í vali orðatiltækja og kenninga. Sam-

kvæmt kröfum þeim, sem umhverfi Hjálmars gcrði til

rímnakveðskapar, hefur hann þótzt yrkja vel, er hann

kvað aðrar eins vísur og þessa: