Vaka

						[vaka]                             VILJINN   0(1  VERKIÐ.                                   267

minna í draumum. Allt þetta gerir ljóðlistinni érfiðara

upþdráttar. Mönnum finnast þessi ungu Ijóðskáld standa

utan við lií'ið og baráttuna, finnast þau

. .   kveða  í  kyi'rum   skógi

kjaftæði   sitt   um   ekki   neitt   —

eins og Sigurður Breiðfjörð kvað um Eggert glóa. Það

er ekki laust við, að unguf maður fái hálfgert óorð á

sig nú á dögúm fyrir að braska í því að gefa út ljóða-

kver og fá kunningja sinn til þess að skrifa um það lof-

grein í Vísi.

Vafalaust finnst ungu skáldunum sjálfum þetta mis-

sKilningur og ranglæti. Þeir lita á sig sem frumherja

nýrrar, Ijóðrænnár stefnu í íslenzkum kveðskap, stefnu,

sem hafi verið borin fyrir borð öldum saman og þjóðin

kunni því ekki enn þá að meta. Þeir vitna vafalaust

maigir í innblásturinn, eins og kunningi minn,'og trúa

honiun bétur en sljóskyggnum almenningi, sem hefur

hugann fastan við jarðneska muni. Það væri betur, að

framtiðin rétti hlut þéirra. En eg efast um það. Vin-

sælðir þær, sem þeir Davið Stefánsson og Stefán frá

Hvitadal hlutu undir eins fyrir fyrstu bækur sínar,

benda ekki til þess, að þjóðin sé fráhverf ljóðrænni list.

Hins vegar er hún ekki lengur svo lítilþæg, að hún taki

viljann l'yrir verkið, nenni að læra og fara með allt, sem

stuðlað er. Aðalsökin hlýtur að vera hjá ungu skáldun-

um sjálfum. Þá brestur tæki til þess að láta það í Ijós,

sem fyrir þehn vakir.

ög í þessu efni eru Ijóðræn kvæði hin vandasömustu

viðfángsí Það er eins og þau heimti, að sem minnst sé

l'yrir þeim haft. Það virðist ótriílega miklu auðveldara

að yrkja kvæði eins og Bikarinn eftir Jóhann Sigurjóns-

son en Utsa> eftir Einar Benediktsson. En það er ekki

svo í raun og veru. Til hvors tveggja þarf jafnrnikið á

sinn hátt, og hvort tveggja er jafnfágætt. Það er sams

konár hlutfall og milli A'atnslitamyndar, sem dregin er

upp   á hálfri stundu,   og olíumálverks, sem er mánaðar