Vaka

						268                                   SIGURÐUR NORDAL:                              [vaka]

verk eða meir. Til hvors tveggja getur þurft jafnmikinn

undirbúning, jafnmikið vald á öllum tökum listarinnar.

Þó að i smáljóoi komi ekki fyrir nema algeng orð og

einföld hugsun, veit enginn, hversu mikið vald á tung-

unni og hversu fjölskrúðuga ímyndun þarf til þess að

hitta á einu réttu orðin og líkingarnar, sem stilla huga

lesandans til samræmis við reynslu  skáldsins.

í þessu efni held eg, að skáldin gæti lært mikið af

dæmi annara listamanna. Málarar og myndhöggvarar

vita það vel, að þeir geta ekki orðið nema skussar, ef

þeir fá ekki fullt vald á leikni listar sinnar. Þeir brjót-

ast i að ganga árum saman á listaskóla, teikna og móta

eftir fyrirmyndum, sjá sem mest af góðum listaverkum.

Hljómlistarmenn æfa sig stundum saman á hverjum

degi til þess að halda við fingrafimi sinni og dýpka

skilning sinn. Er það svo miklu auðveldara að fara

með hugsun og tungu, þó að öllum sé málið gefið?

Hvað gera ungu skáldin? Lesa þau beztu rit heims-

bókmenntanna til þess að auðga ímyndun sína og

skerpa athugun sína? Sökkva þeir sér ofan í sálar-

fræði og listarfræði til þess að kynna sér gerð manns-

sálarinnar, hins eilífa viðfangsefnis skáldskaparins,

og lögmál listar sinnar, líkt og myndhöggvarinn les

um ytri byggingu mannslíkamans engu miður en

læknir, málarinn nemur perspektivfræði, tónskáldið

samræmisfræði o. s. frv.? Berjast þeir við að þýða erlend

afbragðskvæði, til þess að reyna krafta við önnur skáld

og efla vald sitt á máli og kveðandi? Á því ber furðu

lítið. Það er Magnús Ásgeirsson einn af yngstu skáld-

unum, sem verulega hefur fengizt við þýðingar úr er-

lendum málum, en með því hefur hann bæði gert bók-

menntum vorum greiða og þroskazt sjálfur, svo að vænta

má, að hans eigin skáklskapur beri þess menjar síðar

meir.

Holger  Drachmann  segir  einhversstaðar: