276 VILM. JÓNSSON: [vaka] Þegar þetta er borið saman við það, hvernig einstakir lyfsalar verða að vinna, er munurinn augljós og trygg- ingin i'yrir því, að þeim ekki skeiki, harla lítil. Þetr eru jafnvel vaktir upp að nóttu til, alla vega illa fyrir kall- aðir, verða aleinir og á örstuttum tíma að setja saman hin flóknustu lyf úr hinum httulegustu efnuni og hafa engan tíma til né tök á að sannprófa samsetninguna. Einmitt um það leyti, sem ég var í Hounslow, kom fyrir hryggilegur atburður í Lundúnum, sem varpaði skýru ljósi á þann afskaplega mun, sem að þessu leyti er á því tvennskonar starí'sfyrirkomulagi, sem hér hefir verið lýst. Hjón nokkur áttu þrjá drengi stálpaða, og höfðn allir fengið Htilfjörlegan, venjulegan og algerlega hættulausan húðkvilla. Einn dag tók móðirin sig til og fór á alkunnan húðsjúkdómaspítala í Lundúnum, til þess að leita drengjunum lækningar. Hún fékk inntöku handa þeirn úr lyfjabúð eftir ávisun læknis á sjúkra- húsinu. Næsta dag eða dagínn þar á eftir voru allir drengirnir dauðir. Það sannaðist fyrir réttvísinni, að við lyfseðil læknisins var ekkert að athuga, en lyfsalinn hafði, er hann reiknaði út samsetninguna, i'ært skakkt kommu í tugabroti og látið tiu sinnum stærri skammt af eitruðu efni, sem var aðalverkandi ei'ni lyfsins, en til var tekið, og var það nóg til þess að valda þessu stór- kostlega slysi. Mér er ekki enn kunnugt um, hvaða dóm þessi vesalings lyí'sali fékk, en ég hefi séð ágrip af ræðu þeirri, sem dómarinn hélt, er hann lagði málið fyrir kviðinn og þótti hún mjög eftirtektarverð. Þar var í rauninni af enskum dómara kveðinn upp áfellisdómur yfir þessu úrelta starfsfyrirkomulagi. Hann afsakaði lyfsalann mjög greinilega og lagði kviðinum ríkt á hjarta að gæta þess vandlega, hve hræðilega auðvelt það væri, að láta sér verða á þessi mistök. Eg A'eit, að seint verður hægt að koma í veg fyrir öll misgrip í þessum eí'num, og að jafn vel slikt slys gæti komið fyrir, ])ó að ekki væri um annað að ræða en að