/ [vaka] LYFJAVERZLUN Á ÍSLANDI. 277 aí'henda hin fullkomnustu lyf, gallalaust samsett, um- l)úin og áletruð af hinum vönduðustu verksmiðjum. En á því er þó svo mikill munur og yfirsjónin væri þá svo stórkostleg, að ég skil ekki, að nokkur enskur dóm- ari fyndi sig knúðan til að afsaka hana. I fljótu hragði mætti ólærðurn virðast, að gamla að- ferðin, að setja saman lyfin eftir læknisfyrirsögn jafn- óðum og á þeim þarf að halda og eftir að læknirinn hefir séð það sjúkdómstilfelli, sem lyfin eiga að gefast við, hafi þann kost fram yfir verksmiðjuiðnaðinn, að Iæknirinn eigi þá frekar kost á að hnitmiða Iyfjasam- setninguna eftir því, sem á við þann sérstaka sjúkling og það sérstaka sjúkdómstilfelli. Allir læknar vita, að slík hnitmiðuð samsetning á sér engan stað. Læknar nú á tímum hafa hvergi nærri þá trú á gildi lyfja til lækn- inga og áður var almenn. Flestir, og ekki sízt hinir lærðustii þeirra, telja sig ekki þurfa að nota nema fáar tegundir og lítt eða ekki samsett lyf og lita þeir al- mennt á miklar og margvislegar lyfjagjafir og langar og flóknar lyfjaforskriftir með meðaumkvun eða fyrirhtn- ingu. Þegar komið er á lyfl«Tcknisdeildir hinna beztu er- Iendu sjúkrahúsa, sem eru i höndum þekktra visinda- manna og hinna fullkomnustu lækna, er fátt eftirtekt- arverðara en það, hve lítið er þar um lyfjagjafir og sár- fáar og einfaldar forskriftir notaðar. Almennum praktí- serandi læknum hættir við að vera ógætnari í þessum sökiun, og í'á þeir stundum verðskuldað ámæli fyrir. Þannig hefir heilhrigðisstjórninni brezku, hvað eftir annað og síðast nú í vetur, þótt ástæða til, aðallega vegna sjúkratrygginganna að veita læknum harðar opinberar átölur fyrir lyfjaausturinn og heimskulega oftrú þeirra á gildi lyí'ja til lækninga. En þó að þessu sé sleppt og tekið fullt tillit til hinna frekustu krafa um fjölbreytt og margvislega samsett læknislyf í allskonar skömmtum, er kostur á svo fjöl- breyttu úrvali af tilbúnum lyfjum frá hinum beztu