Vaka

						278                                       VILM. JONSSON:                                  [vaka]

verksmiðjum, að langt tekur fram því, sem heimtað er

af nokkurri lyfjabúð að afgreiða.

Ég lagði þá spurningu fyrir bæði þau lyfjafirmu, er

ég hefi nefnt hér að framan, hvort þau teldu, að hægt

væri að birgja Iyfjabúðir með tilbúnum verksmiðju-

lyfjum frá áreiðanlegum verksmiðjum, svo fjölbreytt-

um og í nægilega breytilegum skömmtum til þess, að

þær gætu svarað ölluni nauðsynlegum og venjulegum

kröfum, án þess að nokkur eða svo sem nokkur lyfja-

samsetning eða lyfjatilbúningur þyrfti að fara þar fram.

Og þær svöruðu því báðar svo hiklaust játandi, að mér

skildist, að ég hefði ekki þurft að hafa nokkurn var-

nagla í spurningunni.

Ég þykist nú hafa leitt all-veruleg rök að því, að sú

lyfjaverzlun, sem byggir eingö/igu eða aðallega á hinum

gamaldags iðnaði einstakra lyfsala, sé hvergi nærri í

ákjósanlegu lagi, enda ná verksmiðjulyfin meiri og meiri

útbreiðslu og lyfsalarnir nálgast hægt og hægt það

mark, sem framtiðin ætlar þeim eflaust að staðnæmast

við, að verða eingöngu útsölumenn tilbúinna verk-

smiðjulyfja. Miðar þessu þó hægar áfram en ætla mætti,

en af skiljanlegum ástæðum, ef vel er aðgætt. Lyfsal-

arnir munu yfirleitt álíta þetta niðurlægingarleið fyrir

stétt sína, spyrna fast á móti því, sem koma skal og

standa vel að vígi. Þeir eru mikilsvirt stétt í þjóðfélög-

unum, vel efnum búnir yfirleitt, studdir rótgrónum

erfðavenjum og kenningum og víðast hvar alla vega

lögbundnum sérréttindum. Meðal annars er þeim tryggð

svo að kalla öll smásala verksmiðjulyfjanna og eru víða

jafnvel alveg einráðir um, hvaða verð þeir setja á þau.

En þar, sem svo er ekki, eru lyfjataxtarnir aðallega

íniðaðir við sæmilegt verð fyrir lyfsalana á þeim lyfj-

um, sem þeir sjálfir búa til, og verð tilsvarandi verk-

smiðjulyfja fer svo yfirleitt þar eftir. Er lengi hægt að

halda lífinu í lélegum iðnaði með þessari aðstöðu. En

aðalstoð hins úrelta  fyrirkomulags eru þó ekki lyfsal-