280 VILM. JONSSON: [vaka] haldi því fram, að fæstar lyfjabúðir á íslandi geti talizt framarlega í röð lyfjabúða, hvorki að litbúnaði né mannafla. Að minnsta kosti eru flestar lyfjabúðir utan Reykjavíkur mjög af vanefnum gerðar. Oftast hafa þær á að skipa að eins einum manni með lyfjaþekkingu, sjálfum lyfsalanum, sem síðan verður að bjargast við misjafna og oft alóvana aðstoðarmenn, sem mikið getur þó reynt á, að minnsta kosti þegar lyfsalinn er fjarver- andi, sem oft kann við að bera. Þá eykur það ekki gildi lyfjabúðanna á Islandi, að mikill hluti þeirra er í hönd- um útlendinga, sem gengur bæði seint og illa að skilja mælt mál ahnennings, enn erfiðlegar að gera sjálfa sig skiljanlega og hljóta yfirleitt að líta á sig sem útlaga og nýlendumenn. En slíku fólki hættir við að hafa það aðalmarkmið að græða fé á sem stytztum tima og flytja það heim í sitt föðurland. Þá má efast um, hver sið- bætandi áhrif það hefir haft á lyf jabúðirnar, að þær hafa nú á annan tug ára verið aðal brennivínsbúðir landsins og haft af því þann gróða, að búast má við, að þær hafi vanizt á að líta á sjálft lyfjaverzlunarstarfið sem hjáverk, er tiltölulega lítil rækt væri leggjandi við. Loks verður því ekki gleymt, að fleiri en einn af þess- ari fámennu stétt eru dæmdir lögbrotamenn í starfi sínu, sem sýnir Ijóslega, að hún stendur engan veginn á svo föstum fótum siðferðilega, að meðlimir hennar geti ekki auðveldlega fallið um þær freistingar, sem öðrum mennskum mönnum hættir við að hnjóta um. Er þetta síðast talda einkum athugavert, þar sem ís- lenzkum lyfsölum er sýnt það traust, að heilagir menn einir eru þess fyllilega maklegir. Þeir flytja inn og selja þá vöru, sem er hvort tveggja í senn, hin nauðsynleg- asta og al-hæltulegasta, sem hugsazt getur, þar sein landsmenn eiga á ýmsan hátt beinlínis líf sitt undir því, að ýtrustu ráðvendni sé gætt i innkaupum og allri með- ferð. Freistingarnar vantar ekki. Ástandið er svo á hin- um erlenda lyfjamarkaði, að fróðustu menn hafa sagt