284 VILM. JÓNSSON: [vaka] nm læknamia gengið. Hins vegar er það þeim til lofs, en fyrirkomulaginu þakkalaust, að þeir skuli ekki iðulega verða valdir að slysum með þessum störfum sínum, svo sem allt er í pottinn búið Ég veit ekki, hvaða sögu aðrir læknar hafa að segja, en ég verð að játa, að þetta eina ár, sem ég afgreiddi lyf til sjúklinga minna, lá einu sinni svo nærri slysi af misgripum mínum, að ég gleymi því ekki á meðan ég lifi, þó að það væri raunar mjög eðlilegt og jafnvel afsakanlegt, eins og á stóð. Þetta fyrirkomulag á lyfjasölunni og það form, sem þessi gamaldagslyf eru gefin í, er því ver viðeigandi, því stirðari sem samgöngurnar eru og erfiðara að ná til Jæknanna. Á Islandi þarf, eins og kunnugt er, víða að vitja læknis langar leiðir yfir sjó eða fjöll og firnindi, þegar bezt lætur sjóveg eða á hestbaki, annars fótgahg- andi yfir vegleysur og í ófærð. Þegar læknirinn hefir brotizt til sjúklingsins, sem hans hefir verið vitjað til, þarf hann sem fyrst að komast heim aí'tur til að setja saman lyfin, er hann telur við eiga, og síðan þarf að koma þeim til sjúklingsins, hvað sem það kostar og hvernig sem veðri og færð er háttað. Oft keniur það íyrir á ferðum læknanna, að þeirra er vitjað í'rá sjúk- lingi til sjúklings, ýinsar krókaleiðir, og skiftir stundum sólarhringum, að þeir komist heim aftur. Geta fyrstu sjúklingarnir þá þurí't að biða ærið lengi eftir lyfjunum. Þá eru flutningarnir á þessum gamaldagslyfjum allt annað en þægilegir. Hnakktöskur eru fylltar af pela- og hálfsannarspelaglösum eða þaðan af stærri ílátum með mixtúrum, vötnum og seyðum. Er þessi varningur þungur að bera, frýs í frostum, og erfitt að verja hann broti, ekki sízt ef á að reiða hann á hestum. Verða þetla allt hálfafkáralegar aðfarir, þegar hugleitt er, að völ er á úrvalslyfjum, svo litlum fyrirferðar og þægi- legum í meðförum, að auðgert er fyrir lækna í hvert skií'ti, sem þeirra er vitjað til sjúklings, að fá þær upp- lýsingar, að þeir geti tekið í vasa sína öll þau lyf, sem