Vaka

						JARÐARFORIN.

Það var skýjaður himinn og ótuktar veður. Ekki var

nú eiginlega i'rost, heldur var loftið einhvern veginn

eins og blautur og kaldur poki, sem lagðist utan að

skrokknum á manni. Öðru hvoru kom eitthvað úr loft-

inu, sem þóttist vera kafald, en svo varð ekkert úr því,

þegar það kom á göturnar, nema agnarlítið slabb í húsa-

sundum, þar sem fáir gengu. Ég var að hugsa um, áður

en ég fór af stað, að betra hefði nú verið að hafa skó-

hlífar. En litlu skórnir mínir voru í sólningu, og skórn-

ir, sem ég var i, voru númeri, eða svo, of stórir i skó-

hlífarnar. Ég varð að fara skóhlífalaus, enda voru sokk-

arnir orðnir blautir hvort sem var, og allir hinir sokk-

arnir í þvotti. Það varð að hafa það.

Ég kom heldur í seinna iagi til hússins, og þar voru

margir komnir á undan mér. En svo komu líka fjölda-

margir á eftir. Mér fannst þetta, satt að segja, talsvert

fleiri menn en cg hafði búizt við. En svo fór mér strax

að hætta að þykja þeir óþarflega margir. Við urðum

fijótiega meira og minna hátíðleg á að standa þarna.

Margir voru llátíðlegir strax, þegar þeir komu, og sumir

höfðu auðsjáanlega verið það árum saman. Ég sá það

á þeim. í fyrstu fannst mér þessi hátíðleiki ekkert ann-

að en vitleysa, og ég var að reyna að láta mér leiðast,

enda voru það vonbrigði, að ég gat ekki vaðið inn í

lnisið strax, þegar ég kom að því. Hvað var nú fólkið

að tvínóna þarna inni, syngja ömurlega sálma og í allan

máta að kveikja og æsa sorgir vina og vandamanna, en

láta okkur hin, sem höfðum ekkert síður vilja á þessu,

standa úti og drepast úr kulda. Ekki voru þeir svo sem