Vaka

						ívaka]                                   JARÐARFÖRIN.                                         299

lítilsháttar farvegum sínum eftir þvi, hve vatnið er öfl-

ugt og grunnurimi mjúkur. En að lokum fellur allt í

hafiö og verður eins og annar sjór, þar til sólin kemur

og ])reytir yfirborðinu í gufu, sem að lokum hnígur aft-

ur til jarðarinnar, þegar kuldinn kemur, og fellur svo til

hafsins i nýjum farvegum. Og enginn veit, hvaða drop-

ar fá að taka þátt í hringrásinni og hverjir verða eftir.

Enginn veit, hvort nokkrir tveir dropar hittast oftar en

einu sinni. Þeim er líklega alveg sama sjálfum.

Þetta var nú svo sem ekki allt í röð, og heldur ekki

samstætt. Ég er búinn að hagræða því svo mikið síðan,

um leið og ég skrifaði það upp. Ég var að hugsa inn í

húsið alltáf öðru hvoru. Mér varð smámsaman kalt á fót-

unum og fannst frakkaræfillinn minn vera farinn að

næða. Fyrst langaði mig inn í húsið, en það var áður en

mér íór að verða veridega kalt. Það var einhver athafna-

löngun í mér. Mér fannst eins og hinum, að aldrei hefði

nokkur maður, af konu i'æddur, verið verðari þjónustu

minnar og lothingar heldur en þetta, ég-veit-ekki-hvað,

sem átti að fara að grafa. Eg i'ór að. öi'unda fólkið þarna

inni, suma af sorginni, aðra af því að hafa rétt og kring-

umstæður til að láta samúð sína koma fram i verkum,

og svo alla hina af því að fa að standa svona nærri

þessu, sem var i kistunni og einhvern veginn í kringum

hana. Raunar þótti mér það ekki beinlínis svo mikið eða

gott — og auðvitað ekki illt. Mér fannst húsið með öllu

saman vera orðið einhvernveginn ójarðneskt, eða að

minnsta kosti var það öðruvísi en ég á að venjast jarð-

ncskum húsum. Það var eins og fólkið og húsið og dauð-

inn og líkið í húsinu væri orðið að einhverri magnaðri

eining'u. Ég skildi ekki þetta, en þótti það f jarska merki-

legt. Svo fór ég að hugsa um eitthvað annað.

Ég komst brátt að raun um, að það var ekki til neins

að láta sig langa inn i húsið. Það var svo troðfullt, að

mér fannst fólkið, sem inni var, taka frá okkur hreint

allan sönginn, svo að við, sem úti vorum, fengum ekki