300 ÓLAFUR MARTEINSSON: [vaka] nema daufan óm, og hann fór að inestu leyti í þá, sem voru að reyna að troða sér upp í tröppurnar beggja megin. Ég fór að verða Mlffeginn, svona í aðra rönd- ina, yfir að hafa ekki lent þarna inni. Það gat verið, að~ ég hefði lent i pressu milli einhverra leiðinlegra karla og kerlinga og ekki getað hreyft legg eða lið allan þenn- an tima. Eg sá nú samt á eftir, að hefði ég verið hepp- inn, þá hefði ég nú getað komizt í námunda við ekkert óskikkanlegar manneskjur. Við fórum að hálf-trénast upp á að standa þarna úti. Mér sýndist flokkurinn þynnast smátt og smátt, en það var ekki af því, að neinir hefðu farið í burt, heldur hafði fólkið dreifzt, þegar á leið. Margir voru komnir nokkuð langt í burtu. Þeir höfðu farið að leita sér að heppilegum girðingum til þess að liggja upp við. Sumir sátu á umbúðakössum, þetta þrír og fjórir á kassa, og sneru saman bökum. Tveir stóðu niðri í kassa undan orgeli, og mér þótti það leiðinlegt, að þeir urðu að snúa sér frá húsinu. Ég held, að þeir hafi verið að tala sam- an, því að þeir tóku ekkert eftir, þegar líkið var borið út, fyr en nokkru seinna. En flestir urðu að láta sér nægja að standa upp við önnur hús, og það er svo vont fyrir menn í svörtum frökkum. Ég sá það á eftir Öllum var að lokum orðið kalt, nema fjórum. Þeir áttu eitthvað að gera við kistuna. Þeir fóru fyrst að pískra eitthvað saman, og einn þeirra stjórnaði pískrinu. Hann var ósköp röggsamlegur á svipinn. Ég færði mig sem næst þeim, því að mér fannst þeir vera orðnir svo miklir menn. Svo fóru þeir að tínast úr frökkunum. Ég var að vona, að einhver þeirra bæði mig að halda á frakkanum sinum. En það varð ekkert af því. Einhverjir nákomnari fengu að bera þá. Og eins fór það með að safna saman krönsunum. Þeir lágu þarna út um allt, en ég fékk engu að safna. Annars var mér ekkert um þessa kransa. Mér fannst nóg að gefa jörðinni kistuna og svo manninn. Kistan var sjálfsagt vel smíðuð og kost-