Vaka

						Ivaka]                                   JARÐARFORIN.                                         301

aði mikið. En það átti ekki að vera að gefa fátækri ekkju

og munaðarlausum börnum fémæta hluti til þess eins að

kasta þeim í moldina. Svoleiðis á ekki að gefa nema rík-

um ekkjum. Hinsvegar skildi ég mætavel tilfinningar

þeirra, sem gáfu. Þá langaði til að sýnast efnaðir. Það

var líkt og þegar ég elskaði konuna hérna um árið. Þetta

var eins og fórn, og fórnir þurfa helzt að vera nokkuð

duglegar, og svo eiga þær að fara til ónýtis. Annars er

ekki fullkomin sjálfspynding í að láta þær af hendi.

Loksins kom kistan, og mennirnir, sem fóru úr frökk-

unum, báru hana út að vagninum. Ekki voru þeir í kjól,

og það þótti mér nú heldur verra. En svo fannst mér

það nú fullt eins ærlegt af þeim, fyrst þeir áttu ekki

kjól. Eg skyldi hafa verið á kjól, el' ég heí'ði borið kist-

una — bæði til virðingar við hinn framliðna, og svo til

þess að sýna það, að ég er nú alls ekki svo lítill kall,

þegar ég vil það við hafa. — Það sést ekkert á kjólum,

hvort búið er að borga þá eða ekki.

Ég virti fyrir mér kistuna eftir því sem ég hafði tím-

ann til. Hún var ljómandi falleg, en ekki þótti mér hún

né innihald hennar hafa neitt mikið ójarðneskt gildi.

Mér datt i hvig, að gaman væri að hafa svona fallega

kistu heima hjá sér og geyma í henni dótið sitt. Húsið

varð að óvistlegum timburkofa, þegar hún kom út úr

þvi, en mér fannst það missa minna við burtför hennar,

heldur en við útgöngu helmingsins af þessum hrærðu og

sorgbitnu mannverum, sem fylgdu henni. „Undarlegt er

nú þetta", hugsaði ég, „að fólkið skuli geta verið að

kosta upp á þessar íburðarmiklu og glæsilegu umbúðir

utan um þvílíkt og annað eins". Mig hryllti við hugs-

uninni, því að ég hefi einu sinni verið viðstaddur, þegar

verið var að lóða saman kistuna utan um ámóta staðið lík,

og síðan hefi ég verið eindreginn fylgismaður líkbrennslu-

hreyfingarinnar, þótt mig hafi skort einurð og framtaks-

semi til þess að hafa mig í að skrifa um það mál. Mér datt

i hug sú spurning, hvort hreinlátir menn mundu ekki ótt-