Vaka

						302                               ÓLAFUR  MARTEINSSON:                          [vaka]

ast dauðann meira heldur en sóðar. Og mikill er máttur

kærleikans, að menn geta handleikið jarðneskar leifar

vina sinna, og jafnvel óvina, með fjálgleik og virðingu,

eftir að svona er komið fyrir þeim. Eg held mér þætti

hálfgerð skömm að sjálfum mér, ef ég væri dauður og

skrokkurinn væri ég að einhverju leyti. Að vísu mundi

ég ekki banna mönnum að halda sorgarhátíð yfir bein-

um minum, fyrst þeim er nautn að slíku. Ég á yfirleitt

bágt með að neita mér um að lofa fólki að hafa mig sér

til unaðar, þá sjaldan einhverjum dettur slíkt í hug. En

mér mundi þyk.ja þetta skrítið, ef ég væri viðstaddur

eftir dauðann, og ekki búinn að skipta um skoðun, og

það verð ég ekki, því ég nenni sjaldan að vera að róta

neitt í skoðunum mínum. Og feginn vildi ég geta tekið

eitthvert lítið brot af þessari ást og virðingu fyrirfram,

ef það kæmi sér ekki bagalega fyrir þá, sem kunna að

eiga hlut að máli. En ég vil sleppa hégómagirndinni eftir

dauðann og vera grafinn í f jarska látlausum umbúðum.

Svo lagði kistan af stað og þeir, sem na-stir henni

gengu. En mór fannst ég vera svo smár á þessari stundu,

að ekki hæfði, að ég gengi framarlega, heklur yrði ég að

ganga meðal hinna síðustu og minnstu. Og mér fannst

fatalepparnir mínir langt frá að vera nógu tötralegir til

þess að sýna vesaldóminn og auðmýktina. Það er merki-

legt, að ekki skuli vera til sérstakur einkennisbúningur

til þess að fara i, þegar mönnum i'innst þeir ekki vera

nokkur skapaður hlutur nema volæðið. Þetta gæti verið

úr ódýru efni og svo væri hægt að spara það og eiga

fjarska lengi.

Ég beið meðan nærri því allir hinir í'óru fram úr

húsasundunum. En mér var ennþá órótt al' því að geta

ekkert haft fyrir staí'ni, og svo var mér kalt. Ég varði

nokkru af tímanum til þess að ákveða, hvort ég ætti að

fara út um þetta sund eða hitt sundið, og skoða bæði

sundin. Mér kom saman við sjálfan mig um það, að eig-

inlega væri alveg sama, hvort  sundið  ég notaði.  En ég