Vaka

						[vaka]                                   JARÐARFÖRIN.                                         303

átti ennþá dálítinn tínia eftir, svo aö ég íór að lesa aug-

lýsingu á gamalli sykurkassafjöl utan á einhverju skúr-

skrifli þarna rét hjá. Á hana var málað: „Nýr fiskur",

ósköp álappalega. „Skelfing er nú dónalegt að hafa þetta,

svona illa málað, þarna rétt hjá húsinu", hugsaði ég.

Svo gekk ég spölkorn upp á milli htisanna og svo kom

ég aftur og las aftur: „Nýr fiskur", og þá var kominn

tími til að fara. Ég er búinn að gleyma því núna, hvort

ég fór út um eystra sundið eða vestara sundið. Ég held,

að ég hafi farið tit um eystra sundið.

Þegar ég kom út á götuna, fór ég að hugsa um, að

langt yrði nú að ganga þetta í kuldanum, og eiga svo

eftir að hlusta á einhverjar fjarskalegar málalengingar

niðri í kirkju (það hefir einu sinni liðið yfir mig í

kirkju við jarðarför) — og svo að norpa nppi í kirkju-

garði. Svo datt mér í hug, að kannske væri nú einhver

kunnugur þarna nálægt, til að ganga með mér til at-

þreyingar. Ég fór að skima í kringum mig með gætni,

gekk stimdum hraðar en hinir og stundum hægar og lét

mig síga aflur tir lestinni. En þetta var til einskis: eng-

inn kunnugur og ekkert fallegt til þess að stöðva augað.

Eg leitaði alstaðar, og á endanum i'ann ég nokkuð, sem

hafði ofan af fyrir mér í bili. Það var hægri fóturinn á

konu, sem gekk á undan mér. Ég sá á honum svartan

Wett innan undir sokknum, rétt þar sem kálfinn er ný-

l)yrjaður að mjókka, innan fótar. Ég horfði á þetta lengi

og var að íhuga, hvort það væri svört tuska eða mar-

blettur, eða hvort htin gæti hafa hellt ofan á sig bleki,

áður en htin fór í sokkinn. Ekki gat ég scð, að þetta

stæði hærra en htiðin í kring. Nokkuð af blettinum fór

á hvarf að framan, svo ég sá ekki hvað hann náði langt.

Eg var að hugsa um að smá-færa mig í kring um kon-

una og athuga þetta betur. En það komst aldrei í fram-

kvæmd, og mér er það hulið enn í dag, hvað bletturinn

var stór, og eins hvernig á honuni hefir staðið.

Eg varð að hætta við þessar hugsanir, þvi að það fóru