Vaka

						304                               OLAFUR   MARTEINSSON:                          [vaka]

að gerast viðburðir, sem minntu mig á, að ég væri að

ganga á hátíðlegri stundu. Líkfylgdin þéttist smám sam-

an. Hún var svo stór, að hún þurkaði með sér flesta,

sem voru a götunni, rétt eins og dreginn væri svampur

eftir henni. Mér fannst þó fólkið heldur fastara fyrir

hægra megin, þar sem ég var. En kannske það hafi verið

færra þeim megin, af því að þar voru hliðargöturnar á

brekkuna. En svo var þetta ekkert að marka. Ég var svo

aftarlega, að ég gat ekki séð aðra en þá, sem voru stað-

ráðnir í að láta hana ekki taka sig. Einu sinni kom bíll

úr hliðargötu og ætlaði að vaða í okkur, eins og bilar

eru vanir að gera. En hann stanzaði strax, þegar hann

sá, hvers kyns var. Þá minntist ég þess, að þetta var

eitthvað æðri flokkur en venjulega gerist, að geta stöðv-

að bíl. Eg gerði eins og bílstjórinn, ég fór að bera virð-

ingu fyrir okkur og hálf-kenna í brjósti um okkur.

Eg varð þess var, að meiri hluti þeirra, sem bættust

við, voru konur, og sumar þeirra nokkuð gamlar. Ég sá

tvær þeirra áður en þær komu í hópinn. Það var á horn-

inu fyrir framan hann Tómas kjötkaupmann. Þær virt-

ust hafa komið þaðan út, því að annars hefðu þær runn-

ið saman við miklu framar. Fyrst þegar ég sá þær,

horfðu þær undrandi á líkfylgdina, rétt eins og þær

hefðu storknað þarna skyndilega. Svo litu þær spurnar-

augum hvor á aðra og sögðu eitthvað. Svo litu þær aftur

á likfylgdina. Svo sögðu þær aftur nokkur orð, og svo

undu þær sér frain af gangstéttinni og inn í hópinn.

Þetta gerðist á skammri stimd.

Ég fór að hugsa vim, af hverju þetta kvenfólk væri

alltaf að bætast í líkfylgdina. Ef til vill voru sumar

þeirra orðnar saddar lífdaga, og hefðu gjarnan viljað

skipta kjörum við manninn í kistunni. Menn kalla dauð-

ann hinztu hvíld, og þreytan yfir lífinu sættir þá við ó-

vissuna, sem líka er ein af þrautum lífsins. Ætli það geti

ekki farið svo fyrir öldruðu fólki, að það kjósi að kom-

ast í allan sannleika og væntanlega hvíld heldur en að