Vaka

						Ivaka]                                   JARÐARKORIN.                                         305

lifa hér þreytt, aðgerðarlaust og bágstatt, hugsaði ég. En

svo minntist ég þess, að þetta gat nú naumast átt við

þessar konur, sem ég sá, því að mcr sýndist ekki betur

en að það væri sæmilegur töggur í þeim ennþá, svo að

¦ekki væri vonlaust, að þær gætu enzt í svo sem 20—30

ár með góðri meðferð. Auðvitað voru þær farnar nokk-

nð að rcskjast, og ég láði þeim svo sem ekkert, þótt

þær gripu svona tækifæri til þess að kynna sér það, sem

helzt er sagt yfir beinum látinna manna. Það er hvort

sem er alls ekki víst, að menn heyri neitt til prestsins

eftir dauðann. Hver veit nema maður sé alkominn, ein-

hvern veginn ú undan scr, út a allt annað tilverustig?

Mér finnst heldur ekki ástæðulaust, að suma sé farið að

lengja el'lir langhálíðlegasta augnabliki ævinnar, þessu

smiðshöggi, sem menn reka á góðverk sín og mikilleik:

að deyja og verða jarðarfararefni, kannske handa fjölda

manna, og kannske láta marga gráta án þess að móðga

þá nokkurn hlut. Hví skyldi maður ekki horfa á, hvern-

ig hinir gera þetta, fyrst ekki er hægt að vera almenni-

lega við hjá sjálfum sér eða hafa nokkurt verulegt gagn

af hrifningu fólksins, engan inngangseyri, engar ham-

ingjuóskir út af glæsilegum árangri og enga lofsamlega

krítik í blöðum? Og svo eru jarðarfarir harmleikur, ekki

siður en það, sem þeir eru að sýna í leikhúsinu; og hér

€r sá stóri munur, að allir fá að leika með, og verður

því betra sem fleiri leika. Og svo kostar þetta hreinl

ekkert. Konur fara oft á merkilegar skemmtanir af þvi

einu, að þeim er boðið, og kaupa oft ódýra muni á út-

sölum, af því að þeir eru ódýrir.

Ég sá ýmsa, sem mættu líkfylgdinni og ekki slógust í

förina. Þeir tóku allir ofan, og mér þótti það fallegt af

þeim. Ég skipti þeim í tvo flokka, þó að það sé nú varla

hægt að deila þeim með tveimur. I öðrum flokknum

voru menn, sem virtust hafa mikið að gera. Þeir stönz-

uðu allir álíka lengi, svo sem meðan við fórum hest-

lengd og vagnlengd,  nema einn;  hann stanzaði  styttra.

20