Vaka

						306                               ÓLAFUR  MARTEINSSON:                          [vaka]

Hann gerði ekki nema að taka ofan og setja svo húfuna

strax á hausinn aftur. Eins gerðu líka nokkrir franskir

sjómenn, sem gengu á undan honum. „Svona er þá sið-

urinn í Frakklandi", hugsaði ég. En þessi maður var að

flýta sér, og því fór hann að dæmi útlendinganna. Mér

fannst hann vera verzlunarmaður og eiga litla búð ein-

hvers staðar þarna nálægt, ellegar þá að hann var

skraddari. Hinir voru eitthvað tveir, sem ég man eftir.

Annar virtist vera búðarmaður og hafa verið sendur í

næstu búð til þess að fá skift einhverjum stórum seðli.

Hann var óþolinmóður og mikilvægur á svipinn og flýtti

sér. Hinn var með stóran og þungan kassa undir hend-

inni og nokkuð stóran pappakassa þar ofan á. Mér

fannst engin meining fyrir hann að vera að standa þetta

lengur. Kaupmaðurinn og búðarmaðurinn virtust gramir

yfir að þurfa nú að vera að stanza; en þessi maður var

dapur og hátíðlegur, eins og frönsku sjómennirnir voru.

Honum þótti víst Ieitt, að þetta skyldi nú einmitt hafa

hitt svona á sig, þegar hann var að basla þarna með

kassaskrattana. Annars hefði hann fúslega staðið miklu

lengur. Þessi maður var því eiginlega í hinum flokkn-

um, þar sem menn stóðu vel og lengi. Þeir voru ekki

margir, og ég man ekki glöggt eftir nema einum þeirra.

Það var gamall, visinn og skakkur karlskrjóður i bláum

verkamannalörfum úr Vöruhúsinu. Þau voru álíka vesæl

og slitin og hann sjálfur, og ekkert meiri furða, að þau

skyldu hanga saman heldur en hann. Hann stóð fyrir

framan glæsilega kaupmannsbúð með gylltum stöfum

utan á og drifhvitum skyrtum og þunnum og ginnandi

stázmeyjabúningum innan við rúðuna. Búðin var hvort

tveggja í senn, bakgrunnur og umgerð utan um þetta

sýningarverk af mannlegu volæði. En skelfing þótti mér

karlinn í'allegur þarna, með hégómann á aðra hönd og

dauðann á hina.

Rétt í þessu varð mér litið yfir í hópinn. Ég var kom-

inn  framar  mina  og  sá  alveg  fram  undir  kistu,   ef  ég