Vaka

						[vakaJ                                   JARÐARFÖRIN.                                         307

steig upp á gangstéttina. Ég sá hylla þar undir þrjá eða

fjóra pípuhatta. Eg mundi eftir einum, þegar við lögð-

um af stað. Hinir mennirnir hafa verið of seinir að hafa

fataskifti. Mér fannst þessir pípuhattaherar verða að

kvikindum frammi fyrir ímynd auðmýktarinnar og ves-

aldómsins utan við húðina — og með dauðann rétt á

undan sér. Það var eins og þeir þættust eitthvað geta —

einmitt það, sem ekki má, þegar hann er nálægt. En svo

fór mér nú að finnast, að ekki gætu þeir almennilega

gert að því, þó'tt þeir væru snauðir að fátækt og volæði.

Ég fór að finna til með þeim, og þótti þetta bara laglega

gert, að ganga þarna rétt hjá dauðanum, h.jóða honum

hyrginn á sína vísu og bera höfuðin hátt. Og ef til vill

gerðu þeir þetta eingöngu til heiðurs hintim sigraða,

vildu sýna öllum lýð, að hann hefði átt merkisborgara

að vinum, menn, sem vildu sýna honum tryggð og lotn-

ingu — og kærðu sig kollótta um dauðann fyrir sitt leyti.

Ég fór að hugsa um, hvort ég yrði nokkurntíma sá mað-

ur að eignast pípuhatt.

Nú vorum við komin rétt að kirkjunni. Þar var mesti

fjöldi fólks. Mér þótti skrítið, að þetta fólk skyldi ekki

vilja vinna það til heiðurs þeim látna, að fylgja honum

alla Jeið frá heimili hans. Svo sá ég, að þarna voru marg-

ir merkir menn og vel að sér — jafnvel fleiri en í okkar

hóp, svo mér fór að detta í hug, að liklega væri það nú

fínna, eftir allt saman, að fara ekki nema i kirkjuna. En

svo gat það nú verið um suma, að kærleikur þeirra

hefði ekki enzt þeim til svo langrar göngu, og ekki var

það rétt, að látbragðið færi fram úr hugarfarinu.

Kirkjan ætlaði að verða full. Ég tróð mér inn i fyrra

lagi til þess að geta valið um sæti. Gangurinn milli

hekkjanna var troðfylltur, en auð sæti meðfram veggj-

unum. Eg hikaði við, þegar til kom, að taka mér sæti.

Ég ætlaði að vita, hvort ég sæi ekki einhvern, sem mér

þætti gott að sitja hjá. En það voru engar horfur á því,

og ég beið svo lengi, að allt ætlaði að fara að verða fuUt;