Vaka

						[vakaJ                            JARÐARFÖRIN.                                 309

blaðinu. Ég þóttist finna, að nú værum við, sem þarna

sátum, orðin alveg eins og þeir, sem fengu að fara inn

í húsið, og að kirkjan væri orðin eins og húsið. En ekki

þóttist ég þurfa að gripa til þeirrar skýringar, að helgi

staðarins eða sjálfra mannanna væri frá guði komin

fremur nú en endranær. Mér fannst það allt saman geta

hafa búið í okkur, og þakkaði mínum sæla fyrir, að

þetta vaeri þó hægt að gera í þessum skitna heimi, ef

menn legðu saman af heilum hug. Og mér fannst sorg-

in yfir dauðans óvissum tíma vottur þess, að mest væri

nú gaman að lifa, þrátt fyrir allt og allt, en sálmurinn

væri eins og perla, sem trúaður maður hefði látið vaxa

utan um dauðann i hjarta sínu, líkt og skelfiskurinn

gerir, þegar sandkorn fer í skelina og kvelur hann.

Ég vaknaði stundarkorn upp úr þessum hugleiðingum,

við að heyra söng fyrir framan mig — ljótan og inni-

legan söng. Mig langaði til að syngja lika, en það fór nú

eins og vant er, því að söngur er mín örðugasta list. Ég

hætti sjálfur og lét mér nægja að horfa á mahnirin. Það

var vel klæddur og þriflegiir borgari. Eg þekkti hann i

sjóri, Hann hefir einusinni gert mér rangt til, bg ég er

búinn að fyrirgefa horiúm það. Hann er trúaður maður,

og gerði þetta víst í einhverju réttlætisskyni, líkt og þeg-

ar maður drepur flugu, þó að flugunni kunni að þykja

það sárt í bili og hafi ekki hugmynd um, hvers hún á

að gjalda. Mér varð starsýnt á hann, hvað hann var

fjálglegur. Það var einhvern veginn eins og líkami hans

hyrfi, en sálin stæði eftir og sleikti sálminn líkt og þeg-

ar hundur lepur volgan graut.

Svo hætti söngurinn, og ræðan byrjaði. En ég hélt á-

fram að hugsa um sálminn og dauðans óvissan tíma.

Ég dáðist að skáldinu og öfundaði hann af að hafa

getað breytt harmi sínum og ótta við dauðann í óþrjót-

andi styrk og huggun rianda þeim, sem þjást af sömu

raunum. Mér fór að finnast, að sorgin og dauðinn væru

falleg   og góð,   fyrst þau gætu hreinsað hjörtu manna