Vaka

						310                               ÓLAFUR  MARTEINSSON:                          [vaka]

svona vel og látið þá yrkja fallega sálma. Og ég and-

varpaði þessari bæn út til þess, sem skapar eðli og for-

lög mannanna: „Guð minn. Gefðu mér sorg, og gefðu mér

kraft til þess að breyta henni í gleði og huggun handa

lítilsigldum bræðrum mínum". En ekki veit ég, hvort

þetta hefir verið til nokkurs hlutar.

Ég tók lítið eftir ræðunni prestsins, og það af henni,

sem mér þótti einna markverðast, hafði komið í Morg-

unblaðinu nokkrum dögum áður, og svo sagði hann ein-

hverjar tvær reglulega fallegar setningar, en þeim er ég

því miður búinn að gleyma. Ég man, að einhverjir vel

biinir menn báru kistuna út úr kirkjunni. Svo man ég

eftir okkur fyrir framan Uppsali, og þá þótti mér fylk-

ingin vera orðin undarlega þunnskipuð. Rétt þar fyrir

ofan mættum við manni á hjólhesti, og þá greip mig sú

syndsamlega tilhugsun, að oft hefði ég nú hjólað þenn-

an sama veg niður í bæinn, til þess að éta, og þá hefði

mér liðið betur heldur en stundum í dag. Þetta kom yfir

mig af þvi, að ég var orðinn svo svangur. Svo man ég

eftir, að við gengum inn í kirkjugarðinn. Þar var slang-

ur af fólki úr annari likfylgd, og því var flestu kalt.

Við gröfina var aftur sungið um dauðans óvissan

tima og ég hélt áfram órum mínum um dauðans óvissan

tíma. Presturinn gerði þetta, sem hann er vanur, en

það hafði engin áhrif á mig önnur en þau, að mér

fannst gott, úr því, sem komið var, að þetta væri nú

bráðum búið. Svo byrjaði hann að taka í hendur syrgj-

endanna, og fjöldi manns á eftir honum. Þeir gengu

flestir fram hjá mér, þar sem cg stóð á moldarhaug og

kannaði liðið.

Mér sýndist sumir taka í hendur syrgjendanna til þess

að votta þeim innilega samúð og lotningu fyrir þeim og

sorginni. En einstöku maður virtist þó fremur koma

i'ram fyrir þá til þess að láta þá sjá, að ekki vantaði sig

þó í hópinn, og láta þá svo taka í höndina á sér til þess