Vaka

						[vaka]                                   JARÐARFÖRIN.                                         311

að kvitta fyrir alla þessa sorg og fyrirhöfn, sem þeir

höfðu lagt á sig í þessari köldu og saggasömu jarðarför.

Ég hálf-fann til með þessum mönnum. Þeir voru svo

margir, að hefði ég verið einn í tölu syrgjendanna,

mundu öll nöfnin hafa runnið saman í móðu og ég ekki

verið fær um að veita hverjum einstökum persónulegar

þakkir, og líklega hefði ég snúið því upp í að reyna að

kasta tölu á handaútréttingarnar, til þess að drepa tím-

ann. Mér sýndist, þegar á leið, að þeir réttu hendurnar

ósjálfrátt i'it, þegar mann bar að þeim, eins og vélar.

Mig langaði sjálfan til að nota þetta eina og síðasta

tækifæri til þess að taka til hendi í jarðarförinni. En þar

var sá hængur á, að syrgjendurnir voru ákaflega marg-

ir, og ég þekkti ekki nema örlítinn hluta þeirra, svo að

ég var á nálum um, að ég og einhver annar af þessum

þjónum samúðarinnar færum að takast í hendur í mis-

gripum. En lengi var ég að bollaleggja þetta, og aldrei

þorði ég, og síðast fannst mér það ekki orðið til neins,

enda var mér orðið dauðkalt, og nærri því allir farnir.

Ég réð því af að hætta þessu og fara heldur niður í bæ-

inn og drekka kaffið mitt. Ég fór mér ekkert óðslega, og

skimaði ennþá einu sinni eftir einhverjum, sem hægt

væri að ganga með ofan eftir. Og þarna var þá hún

Sigga, sem hafði verið með mér í síldinni foiðum. Við

vorum vel kunnug í þá daga, Sigga og ég, og við höfð-

um hitzt hæfilega sjaldan síðan, til þess að vináttan

héldist i jafnvægi. Og víst varð ég feginn að sjá hana,

en eitthvað þótti mér það skrítið, nema þá að hún hefði

verið í hinni jarðarförinni. Mér var ekki alveg sama,

hverjir fylgdu þessum ágæta manni til hinztu hvíldar.

Við heilsuðumst samt innvirðulega, eins og við erum

vön. „Hvað ert þú að vilja hér?" segi ég. „Jú, blessaður

góði, konan hans og hún mamma sáluga voru svo

fjarska vel kunnugar. Ég hefi komið þangað að minnsta

kosti tvisvar sinnum, og hún sendi okkur blóm, þegar