Vaka

						314                                 MAGXUS   ASGEIRSSOX:                            [vaka]

Ég hafði krafta í kögglum þá,

í kránum við slarkara flaugst ég á,

til lausungarlýðs mig dró ég

og Lassa kórsbróður sló ég.

Og svo spratt þjáning og angur af,

ég át í framandi landi draf,

sem svínin sjálf mundu hata,

sem segir í Vulgata.

Þó var ég ei fullseldur myrkranna makt,

því mikið gott oss í brjóst er lagt.

Ég var   eins  og  bátur  á  vandsigldri  leið,

sem velkist í stormi og sjávarneyð

og aldan loksins að landi ber,

er lemstrað hafa hann klettar og sker,

en sérhvern brest og baga

má bæta samt og laga.

Þá settu þeir mig í svartnættiskrá

og síðan þeir hröktu mig til og frá,

sem vargar er bráð vilja bíta

og bryðja og naga og slíta.

Þá dafnaði hatur og dauðasynd,

minn drykkur og matur varð heiftúð blind

Mér var sem ég þyldi dauða og dóm,

sem djöfullinn nísti mig heljarklóm,

mér var sem ég væri í Gehenna,

ég vildi myrða og brenna.

En dynur í fossi og skrjáf í skóg

og skin, sem ársól á fjöllin sló,

og haustregn, sem harmþungt flæddi

í hjarta mér kærleikann glæddi.