Vaka

						[vaka]                                 LJÓÐAI'ÝÐINGAR.                                       315

Við daggir og læki og lóukvak

og léttstígra hinda fótatak,

við blómin og íkornans gleði á grein

mér gróandans von í hjartað skein.

I sjálfum mér sæmd mín glæddist.

Um sannindi ný ég fræddist.

Það er ekki satt, sem ég ætlaði fyr,

að úthýst sé neinum við himins dyr,

því athvarf hlýtur þar hver og einn,

þar hafur er enginn né sauður neinn.

Sá góði er ekki svo hreinn sem hann

í hroka sínum ætla kann.

Sá illi er þvi góða ávallt nær

en ætlar hann sjálfur, er kvölin slær.

Því lítt skaltu lofa og róma

né lasta og fella dóma.

Og hann er situr á hástóli í Róm

mun hljóta án mín sinn rétta dóm

með mergð af munkum og prestum

og meistara og doktora i Iestum.

Og riddarinn stolti í rammgirtri borg

hann reynist ei óhultur fyrir sorg,

hún heimsækir konginn og hertogann

og hnigur blýþung á keisarann

og allir  i  ógöngur rata.

Hví ætti eg að mögla og hata?

Og maðurinn reikar um heiminn hér,

og hulið er öllum, hvaðan hann ber,

og hulið er öllum, hvert hann fer,

og hulið er öllum, hvað lífið er.

En vríst eftir hret og hríðir

sér heimurinn betri tiðir,