L.TOÐAÞYÐINGAR. 317 II. EFTIRMALI VIÐ SÖGU TRISTANS OG ÍSOLDAR. (Frans Bengtsson). Nú er sunginn sjafnarbragur sögn þeirra i blund, ekkaþrunginn, angurfagur, eins og roði um luiid. Örlög surfu sviplynd að, sem sorgir vöktu og þrá, unz þau hurfu í þann stað, sem enginn kemur frá. Báruvegi björtum seglum berst nú ei hans fley. Skín nú eigi í ölduspeglum írlands fagra mey. Hornið þegir. Haukar týna hvítra fjaðra mjöll. Hljóða teygir turna sína tunglskinsmerluð höll. Yndi og sviði svall í hjörtum, síðan þau á mar teyg af miði tóku björtum. Töfrar urðu þar. Ást vor tveggja tímans barna tíðast á sér haust. Þeirra beggja blessuð stjarna breniiur endalaust. Þengill, sofinii þú varst, henni þegar Tristan stal. Sæmdar ofinn samt um enni sveigur báðum skal. Þó að sverða þing þú haldir þunga takir hefnd, sjá, þau verða samt um aldir sanian alein nefnd. Hyijið, svannar, harmavíði hennar auða sess! Veiðimanna milding flýði' hún með úr Lyonnesse. Vita hárra varðbergsgnúpa
Beinir tenglar